ΤΕΛΙΚΑ, ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΤΟ VAR!

Όταν πρωτοήρθε το VAR στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ομολογώ ότι ήμουν από εκείνους που είχαν αρκετές ενστάσεις και διαφωνίες. Δεν μου άρεσαν οι συχνές, πολλές φορές αδικαιολόγητες και υπερβολικά μεγάλες διακοπές, που έκοβαν τον ρυθμό του παιχνιδιού, χαλούσαν τη ροή και σε αρκετές περιπτώσεις επηρέαζαν αρνητικά το θέαμα.

Το ποδόσφαιρο, άλλωστε, είναι ένα άθλημα που έχει τη δική του μαγεία. Έχει ένταση, ταχύτητα, συναίσθημα, αυθορμητισμό και στιγμές που δεν μπορούν να περιμένουν.

Όμως, όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο αναθεωρώ την αρχική μου άποψη.

Γιατί όταν βάλει κανείς στη ζυγαριά από τη μία πλευρά τις διακοπές και τις καθυστερήσεις του VAR και από την άλλη την αδικία, την αλλοίωση αποτελεσμάτων και την πικρία που μπορεί να αφήσει ένα καθοριστικό διαιτητικό λάθος, τότε η ζυγαριά γέρνει ξεκάθαρα προς την πλευρά του VAR.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδικία για μια ομάδα, έναν ποδοσφαιριστή, έναν προπονητή ή έναν φίλαθλο από το να βλέπει τον κόπο μιας ολόκληρης προσπάθειας να πηγαίνει χαμένος εξαιτίας μιας λανθασμένης απόφασης, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει η τεχνολογία για να διορθωθεί.

Ασφαλώς, το VAR δεν είναι αλάνθαστο. Ούτε μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα της διαιτησίας. Χρειάζεται σωστή χρήση, ταχύτητα, καθαρά κριτήρια και κυρίως ανθρώπους που να ξέρουν πότε και πώς πρέπει να το χρησιμοποιούν.

Με όλα αυτά,την λειτουργία, την εξέλιξη του  και με όλα όσα γίνονταν πριν πλέον μπορώ άνετα να φωνάξω <<ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΤΟ VAR!>>

Γιατί προτιμώ ένα παιχνίδι που θα διακοπεί για λίγο, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη, παρά ένα παιχνίδι που θα συνεχιστεί κανονικά, αλλά θα έχει σημαδευτεί από μια κατάφωρη αδικία.

Το θέαμα είναι σημαντικό. Η ροή του παιχνιδιού είναι σημαντική. Αλλά η δικαιοσύνη μέσα στο γήπεδο είναι ακόμη σημαντικότερη!