ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ: ΤΑ ΜΟΡΙΑ, ΤΑ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΜΠΕΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ!

Από τη στιγμή που μπήκε η αυξημένη μοριοδότηση στα σχολικά πρωταθλήματα συνδέθηκε με την εισαγωγή στα πανεπιστήμια, ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή θα άρχιζαν να εμφανίζονται και τα γνωστά… παρατράγουδα. Περιστατικά που σήμερα βγαίνουν στην επιφάνεια, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και στο παρελθόν τα σχολικά πρωταθλήματα σημαδεύτηκαν από επαναλαμβανόμενα επεισόδια, εντάσεις και συμπεριφορές που δεν έχουν καμία σχέση με το πραγματικό νόημα του αθλητισμού.

Θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να παραδεχτούμε οτι όταν ένα σχολικό πρωτάθλημα παύει να αποτελεί αποκλειστικά μια ευκαιρία άθλησης, συναγωνισμού και ανάδειξης ταλέντων και αποκτά άμεση σύνδεση με την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τότε δημιουργούνται διαφορετικά κίνητρα, μεγαλύτερες πιέσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πρόσφορο έδαφος για κάθε λογής… πονηριές.

Στην ουσία χάνεται η πραγματική αξία της συμμετοχής.

Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για αθλητική παιδεία, ευγενή άμιλλα, σεβασμό στον αντίπαλο και στους κανόνες, όταν γύρω από έναν σχολικό αγώνα δημιουργούνται προσδοκίες και συμφέροντα που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του αθλητισμού.

Κανείς δεν λέει ότι δεν πρέπει να επιβραβεύονται οι μαθητές που ασχολούνται σοβαρά με τον αθλητισμό, που προπονούνται καθημερινά, που κάνουν θυσίες και καταφέρνουν να διακριθούν. Το αντίθετο! Η προσπάθειά τους αξίζει αναγνώριση και στήριξη.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο ουσιαστικών προνομίων για τους μαθητές-αθλητές, το οποίο δεν θα συνδέεται με την εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Προγράμματα αθλητικής υποστήριξης, πρόσβαση σε σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, υποτροφίες για την αθλητική τους εξέλιξη, επιστημονική υποστήριξη και άλλες παροχές που θα τους βοηθούν να συνεχίσουν την προσπάθειά τους.

Με αυτόν τον τρόπο, η Πολιτεία θα δείχνει έμπρακτα ότι αναγνωρίζει τον κόπο και το ταλέντο τους, χωρίς να δημιουργεί πρόσθετες στρεβλώσεις σε μια διαδικασία τόσο κρίσιμη για το μέλλον των νέων ανθρώπων.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να αποθαρρύνουμε τα παιδιά από τον αθλητισμό. Είναι να τα προστατεύσουμε από την πίεση που μπορεί να δημιουργεί η σύνδεση της αθλητικής διάκρισης με ένα τόσο σημαντικό εκπαιδευτικό κίνητρο.

Η ευθύνη όλους όσους σχεδιάζουν τους κανόνες, όσους καλούνται να τους εφαρμόσουν και όσους οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι αγώνες διεξάγονται με διαφάνεια, ισονομία και σεβασμό.

Ο σχολικός αθλητισμός πρέπει να είναι σχολείο ζωής. Να διδάσκει την προσπάθεια, την πειθαρχία, την ομαδικότητα, την αποδοχή της ήττας και τον σεβασμό στη νίκη. Δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πεδίο ανταγωνισμού με μοναδικό στόχο την απόκτηση μορίων.

Θα πρέπει κατά την ταπεινή μου άποψη ο αθλητισμός να κρατηθεί μακριά από σκοπιμότητες που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του.Ο αθλητισμός πρέπει να ανοίγει δρόμους στη ζωή των παιδιών, όχι να γίνεται αφορμή για να χάνονται οι πραγματικές αξίες του.