Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

 

Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο διακρίνω σε αρκετούς νεαρούς ποδοσφαιριστές αλλά σε πολλές περιπτώσεις και σε έμπειρους, την απογοήτευση λόγω ενός κακού αποτελέσματος! Βλέπω δηλαδή σκυμμένα κεφάλια, κακή διάθεση και μια διαφορετική συμπεριφορά! 

Αυτό λοιπόν θα πρέπει γρήγορα να το αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι των ομάδων για να μπορέσουν να αλλάξουν μια τέτοια κατάσταση που μπορεί να επηρεάσει την επόμενη μέρα.

Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής δεν είναι απλώς ένας παίκτης που θα αγωνιστεί την Κυριακή, θα καθίσει στον πάγκο ή θα μείνει εκτός αποστολής. Είναι ένας άνθρωπος που έχει τις δικές του ευαισθησίες, τις δικές του φιλοδοξίες, τις ανασφάλειες και τις προσδοκίες του. Θέλει να αισθάνεται ότι τον υπολογίζουν, ότι αναγνωρίζουν την προσπάθειά του και ότι υπάρχει χώρος για να εξελιχθεί.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ένα παιδί απογοητεύεται επειδή δεν αγωνίζεται όσο θα ήθελε, επειδή αισθάνεται αδικημένο ή επειδή βλέπει τις προσπάθειές του να μην έχουν την ανταπόκριση που περίμενε η γιατί ήρθε και η ήττα! Εκεί ακριβώς αρχίζει η ευθύνη των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα του.

Η δουλειά μιας ομάδας δεν τελειώνει με το τελευταίο σφύριγμα της Κυριακής. Συνεχίζεται καθημερινά, μέσα στην εβδομάδα, στην προπόνηση, στα αποδυτήρια και κυρίως στην ανθρώπινη επικοινωνία.

Ο προπονητής, οι διοικούντες και όσοι έχουν ουσιαστικό ρόλο στην καθημερινότητα μιας ομάδας πρέπει να βρίσκουν τον τρόπο να πλησιάζουν αυτά τα παιδιά. Να συζητούν μαζί τους, να ακούν όσα έχουν να πουν, να τους εξηγούν τις αποφάσεις τους και να τους δίνουν κίνητρα να συνεχίσουν την προσπάθεια.

Δεν χρειάζονται πάντα μεγάλα λόγια. Μερικές φορές μια προσωπική κουβέντα, μια ειλικρινής εξήγηση ή ένα απλό «σε υπολογίζω, συνέχισε να δουλεύεις» μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε ποδοσφαιριστής πρέπει να έχει εξασφαλισμένη θέση στην ενδεκάδα. Σημαίνει ότι κάθε παιδί δικαιούται να γνωρίζει πως αξιολογείται με ειλικρίνεια, πως η προσπάθειά του δεν περνά απαρατήρητη και πως έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει τη θέση του μέσα από τη δουλειά του.

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να αφήσουμε έναν νεαρό ποδοσφαιριστή να κλειστεί στον εαυτό του, να χάσει την εμπιστοσύνη του και τελικά να απομακρυνθεί από το ποδόσφαιρο, επειδή κανείς δεν μπήκε στον κόπο να καταλάβει τι πραγματικά τον απασχολεί.

Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν διαχειριζόμαστε μόνο αποτελέσματα, βαθμολογίες και αγωνιστικές υποχρεώσεις. Διαχειριζόμαστε ανθρώπους και πολύ περισσότερο, νέα παιδιά που έχουν ανάγκη από καθοδήγηση, υπομονή και σωστή αντιμετώπιση.

Αν θέλουμε πραγματικά να κρατήσουμε τη νεολαία στα γήπεδα, πρέπει να καταλάβουμε ότι η ψυχολογία ενός ποδοσφαιριστή έχει την ίδια ανάγκη για φροντίδα όσο και η αγωνιστική του βελτίωση.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, μπορεί να ξεχάσει ένα παιχνίδι που δεν έπαιξε ή μια ήττα που τον στενοχώρησε. Εκείνο όμως που δύσκολα ξεχνά είναι ο τρόπος με τον οποίο τον αντιμετώπισαν οι άνθρωποι της ομάδας του όταν είχε ανάγκη από στήριξη.

Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται μόνο καλούς προπονητές και ικανούς ποδοσφαιριστές. Χρειάζεται και ανθρώπους που να μπορούν να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει πίσω από τα πρόσωπα και τις σιωπές των παιδιών.