Η ΩΡΑ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ!

Το τελευταίο χρονικό διάστημα στριφογυρνούσε στο μυαλό μου όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί στον χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και συνομιλώντας κυρίως με παλιούς και νέους παράγοντες, αποφάσισα να κάνω γνωστές κάποιες σκέψεις και απόψεις σύμφωνα με τα νέα δεδομένα που επικρατούν. Θεωρώ υποχρέωση μου να καταθέσω αυτά που βιώνω πλέον σε καθημερινή βάση με γνώμονα πάντα το καλό μιάς <<κοινωνίας>> που τόσα πολλά έχει προσφέρει στην κοινωνία! Ξέρω ότι θα υπάρξουν διαφωνίες αλλά αν θέλουμε να είμαστε ωφέλιμοι και όχι αρεστοί κάτι πρέπει να κάνουμε!  

Πέρασαν που λέτε οι εποχές των «παχιών αγελάδων». Και όποιος δεν το έχει καταλάβει, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις!

Έγω γράψει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια οτι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο απομακρύνθηκε σε αρκετές περιπτώσεις από τη φιλοσοφία και την ιδέα του ερασιτεχνισμού. Σε πολλά σωματεία, η αγάπη για το παιχνίδι έδωσε τη θέση της σε μια λογική που θυμίζει περισσότερο ημιεπαγγελματικό περιβάλλον, με οικονομικές απαιτήσεις, διαπραγματεύσεις και έναν διαρκή αγώνα για το ποιος θα αποκτήσει τον επόμενο ποδοσφαιριστή και με πόσα λεφτά.Ευθύνες υπάρχουν παντού αλλά οτι έγινε έγινε!Πάμε παρακάτω!

Χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι υπάρχουν παιδιά που αφιερώνουν χρόνο, κόπο και προσωπικές θυσίες στο ποδόσφαιρο, δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια σε μια πραγματικότητα. Για αρκετούς, η συμμετοχή σε μια ερασιτεχνική ομάδα έχει μετατραπεί σε ένα οικονομικό αποκούμπι, σε ένα συμπληρωματικό εισόδημα ή σε ορισμένες περιπτώσεις, σε μια βασική οικονομική προσδοκία.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Νεαρά παιδιά, που θα έπρεπε να έχουν ως πρώτη προτεραιότητα την εξέλιξή τους, τη βελτίωση των ποδοσφαιρικών τους ικανοτήτων, τη χαρά της συμμετοχής και τη δημιουργία φιλιών, μπαίνουν πολλές φορές από πολύ νωρίς σε έναν διαφορετικό ανταγωνισμό. Ποιος θα πάρει περισσότερα, ποιος θα συμφωνήσει καλύτερα, ποιος θα «κλείσει» στην ομάδα που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα.

Λες και το σημαντικότερο στο ποδόσφαιρο είναι να εξασφαλίσεις μερικά ευρω και όχι να γίνεις καλύτερος ποδοσφαιριστής και, πάνω απ' όλα, καλύτερος άνθρωπος.

Δεν είναι λάθος να αμείβεται ένας ποδοσφαιριστής. Λάθος είναι να ξεχνάμε τι σημαίνει ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και να συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχουν ανεξάντλητα ταμεία.

Η κοινωνία αλλάζει καθημερινά. Η οικονομική πίεση μεγαλώνει, τα έξοδα των σωματείων αυξάνονται, οι υποχρεώσεις και η γραφειοκρατία γίνονται ολοένα πιο απαιτητικές. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις ομάδες καλούνται να καλύψουν γήπεδα, μετακινήσεις, διαιτησίες, εξοπλισμό, λειτουργικά έξοδα και ένα σωρό άλλες ανάγκες.

Και όλα αυτά, τις περισσότερες φορές, στηρίζονται στις προσωπικές θυσίες λίγων ανθρώπων.

Παράγοντες που βάζουν το χέρι στην τσέπη, τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, αφήνουν πίσω δουλειές και οικογένειες, προσπαθώντας να κρατήσουν ζωντανά τα σωματεία τους. Άνθρωποι που, αντί να απολαμβάνουν τη χαρά του ποδοσφαίρου, βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι με λογαριασμούς, υποχρεώσεις και απαιτήσεις.

Πόσο ακόμη μπορεί ένας παράγοντας να καλύπτει προσωπικά ένα ολοένα μεγαλύτερο οικονομικό άνοιγμα, όταν τα έσοδα δεν επαρκούν και οι απαιτήσεις αυξάνονται; Και τι θα συμβεί όταν αυτοί οι άνθρωποι κουραστούν, αποχωρήσουν και δεν βρεθούν άλλοι να τους αντικαταστήσουν;Μήπως τότε θα αναρωτηθούμε όλοι μαζί πού πήγε το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο;

Γιατί οι εποχές που κάποιος μπορούσε να βάζει συνεχώς το χέρι στην τσέπη για να συντηρεί μια ομάδα δεν είναι δεδομένο ότι θα επιστρέψουν. Και το να σχεδιάζεις το μέλλον ενός σωματείου με χρήματα που δεν υπάρχουν δεν είναι φιλοδοξία. Είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι με την ίδια του την επιβίωση.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα οι διοικήσεις να επανεξετάσουν τις προτεραιότητές τους.

Δεν χρειάζεται κάθε ομάδα να κυνηγά πρωταθλήματα, ανόδους και διακρίσεις με κάθε κόστος. Δεν χρειάζεται να δημιουργούνται οικονομικές υποχρεώσεις που ξεπερνούν τις πραγματικές δυνατότητες ενός συλλόγου, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί ο εγωισμός κάποιων ή για να κερδηθεί μια πρόσκαιρη εντύπωση υπεροχής απέναντι στον γείτονα.

Η επιτυχία δεν μετριέται αποκλειστικά από τη θέση στη βαθμολογία. Μετριέται από το αν η ομάδα μπορεί να λειτουργεί σωστά, να πληρώνει τις υποχρεώσεις της, να διατηρεί τις ακαδημίες της, να προσφέρει ασφαλές περιβάλλον στα παιδιά και να κοιτάζει την επόμενη χρονιά χωρίς να κουβαλάει τα λάθη της προηγούμενης.

Καλύτερα μια ομάδα με μικρότερο μπάτζετ, καθαρό προγραμματισμό και γερά θεμέλια, παρά ένα οικοδόμημα εντυπωσιακό στην όψη που κινδυνεύει να καταρρεύσει με το πρώτο οικονομικό χτύπημα.

Οι παράγοντες δεν είναι ούτε ATM ούτε αιώνιοι χρηματοδότες. Είναι άνθρωποι με οικογένειες, δουλειές και προσωπικές υποχρεώσεις. Όποιος θέλει να παραμείνει στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, οφείλει να καταλάβει ότι χωρίς αυτούς, χωρίς εθελοντές και χωρίς ανθρώπους που προσφέρουν ανιδιοτελώς, πολλά σωματεία απλώς δεν θα υπήρχαν.

Βέβαια θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι στο χέρι τους το πως θα πορευτούν και κάποια στιγμή θα πρέπει να που <<φρένο!Μέχρι εδώ!>>

Αλλαγή νοοτροπίας, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους προπονητές.

Ο προπονητής στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ο άνθρωπος που καταρτίζει την ενδεκάδα, σχεδιάζει τις προπονήσεις και κυνηγά το αποτέλεσμα της Κυριακής. Είναι παιδαγωγός, καθοδηγητής και πρότυπο συμπεριφοράς. Ειδικά όταν έχει απέναντί του νεαρά παιδιά, η ευθύνη του είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Οφείλει να τους μάθει να δουλεύουν, να σέβονται, να συνεργάζονται, να αποδέχονται την ήττα και να μην εγκαταλείπουν στην πρώτη δυσκολία. Να τους εξηγήσει ότι η εξέλιξη απαιτεί υπομονή και ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μια σειρά από διαπραγματεύσεις για το επόμενο ποσό που θα μπει στην τσέπη.

Οι προπονητές χρειάζεται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, να συνεργάζονται με τις διοικήσεις και να προστατεύουν την ποδοσφαιρική ανάπτυξη των παιδιών. Να μη μετατρέπουν κάθε Κυριακή σε τελικό Champions League και κάθε λάθος ενός νεαρού ποδοσφαιριστή σε αφορμή για απογοήτευση ή απαξίωση.

Γιατί, αν στο τέλος της χρονιάς έχουμε κερδίσει μερικούς αγώνες αλλά έχουμε χάσει παιδιά από το ποδόσφαιρο, τότε τι ακριβώς έχουμε πετύχει;

Το μεγαλύτερο στοίχημα βρίσκεται στις ακαδημίες.

Εκεί πρέπει να επενδύσουμε όλοι χρόνο, υπομονή και πραγματικό ενδιαφέρον. Εκεί πρέπει να μάθουν τα παιδιά ότι το ποδόσφαιρο είναι χαρά, προσπάθεια, παρέα, πειθαρχία και σεβασμός. Ότι δεν είναι όλοι προορισμένοι να γίνουν επαγγελματίες, αλλά όλοι μπορούν να κερδίσουν κάτι πολύτιμο μέσα από αυτό.

Να σταματήσουμε να φορτώνουμε από μικρή ηλικία στα παιδιά τις φιλοδοξίες των μεγάλων. Να μην τα κάνουμε να πιστεύουν ότι η αξία τους καθορίζεται από τα χρήματα που θα πάρουν ή από το πόσο γρήγορα θα αλλάξουν ομάδα.

Και κυρίως, να μην ξεχνάμε πως ένας νεαρός ποδοσφαιριστής χρειάζεται πρώτα απ' όλα σωστή εκπαίδευση, χρόνο συμμετοχής, καθοδήγηση και εμπιστοσύνη. Αν έχει ταλέντο, θα έχει την ευκαιρία να προχωρήσει. Αν δεν φτάσει ποτέ στον επαγγελματισμό, θα πρέπει να έχει κερδίσει κάτι εξίσου σημαντικό!Την αγάπη για τον αθλητισμό και τις αξίες που αυτός προσφέρει.

Δεν γίνεται να απαιτούμε από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο να λειτουργεί σαν επαγγελματικό, όταν δεν διαθέτει τα αντίστοιχα έσοδα, τις υποδομές και τους μηχανισμούς στήριξης.

Χρειάζεται ρεαλισμός, συνεργασία και ένα νέο μοντέλο λειτουργίας. Προϋπολογισμοί που να ανταποκρίνονται στις δυνατότητες των σωματείων, μεγαλύτερη αξιοποίηση των ακαδημιών, διαφάνεια στις οικονομικές συμφωνίες, ουσιαστική στήριξη των εθελοντών και λιγότερη γραφειοκρατική ταλαιπωρία, όπου αυτό είναι εφικτό.

Χρειάζεται επίσης η διοργανώτρια αρχή, μαζί με τους συλλόγους και τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου, να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το αύριο. Όχι για το πώς θα κερδίσουμε ακόμη έναν τίτλο, αλλά για το πώς θα έχουμε περισσότερες ομάδες, περισσότερα παιδιά στα γήπεδα και λιγότερα σωματεία που θα αγωνίζονται κάθε χρόνο για την επιβίωσή τους.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να καταργηθεί η φιλοδοξία, ούτε να μηδενιστεί η προσφορά των ποδοσφαιριστών. Είναι να μπουν όρια, να μπουν προτεραιότητες και να γίνει κατανοητό ότι το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να στηρίζεται επ' αόριστον σε οικονομικές υπερβολές και προσωπικές θυσίες λίγων ανθρώπων.

Έχουμε περάσει πλέον τις εποχές των «παχιών αγελάδων». Όποιος επιμένει να λειτουργεί με τη νοοτροπία του χθες, αδιαφορώντας για τα σημερινά δεδομένα, κινδυνεύει να οδηγήσει την ομάδα του σε αδιέξοδο.

Δεν είναι ώρα για εγωισμούς, προσωπικές κόντρες και αγώνες εντυπώσεων. Είναι ώρα για αυτοκριτική και αλλαγή πορείας.

Οι παράγοντες να πάψουν να θεωρούν ότι πρέπει να πληρώνουν τα πάντα. Οι ποδοσφαιριστές να ξαναβρούν τη χαρά της συμμετοχής και να βάλουν την εξέλιξή τους πάνω από τις πρόσκαιρες οικονομικές απολαβές. Οι προπονητές να αναλάβουν τον παιδαγωγικό τους ρόλο. Οι γονείς να στηρίξουν τα παιδιά τους χωρίς να τα πιέζουν. Και όλοι μαζί να θυμηθούμε γιατί αγαπήσαμε αυτό το παιχνίδι.

Γιατί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οι βαθμολογίες, οι μεταγραφές και τα αποτελέσματα. Είναι τα γήπεδα της γειτονιάς, οι άνθρωποι που ανοίγουν τις εγκαταστάσεις, οι προπονητές που μένουν μετά την προπόνηση για να βοηθήσουν ένα παιδί, οι παράγοντες που τρέχουν χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα και οι ποδοσφαιριστές που φορούν τη φανέλα της ομάδας τους με περηφάνια.

Αυτή είναι η πραγματική του περιουσία. Και αυτήν οφείλουμε να προστατεύσουμε.

Και ας το καταλάβουμε όλοι, πριν να είναι αργά!Οι εποχές των «παχιών αγελάδων» πέρασαν. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται λιγότερες υπερβολές, περισσότερη λογική και, πάνω απ' όλα, επιστροφή στις αξίες που το γέννησαν.

Ήρθε η ώρα να ξαναβρούμε την ταυτότητά μας. Γιατί το αύριο δεν θα κριθεί από το πόσα χρήματα θα ξοδέψουμε, αλλά από το αν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε ζωντανή την ψυχή του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.