Το πάθος για την νίκη,δεν δικαιολογεί τα πάντα!!!

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο πάθος και την υπερβολή, ανάμεσα στην ποδοσφαιρική ένταση και την απαράδεκτη συμπεριφορά. Και δυστυχώς, στο σημερινό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, βλέπουμε αρκετές φορές κάποιους νεαρούς ποδοσφαιριστές να περνούν αυτή τη γραμμή, θεωρώντας ίσως ότι με τις φωνές, τις διαμαρτυρίες, τις προκλήσεις και τις αντιδράσεις τους αποδεικνύουν πόσο πολύ θέλουν τη νίκη.

Έχουν δει και συνεχίζουν να βλέπουν και σήμερα τα μάτια μας πολλά και γι αυτό γράφουμε αυτά που γράφουμε!!!Για να μπορέσουμε να δείξουμε ότι κάποιοι <<στραβά αρμενίζουν>> και αυτό δεν θα τους βοηθήσει στην πορεία τους μέσα στο ποδόσφαιρο αλλά και στην καθημερινότητα τους!

Το πάθος είναι απαραίτητο στο ποδόσφαιρο. Η δίψα για τη νίκη, η ένταση της αναμέτρησης, η απογοήτευση για μια χαμένη ευκαιρία ή μια λανθασμένη απόφαση είναι στοιχεία που αποτελούν μέρος του παιχνιδιού. Κανείς δεν ζητά από έναν ποδοσφαιριστή να μπαίνει στο γήπεδο αδιάφορος, χωρίς νεύρο, χωρίς φιλοδοξία και χωρίς διάθεση να παλέψει για το αποτέλεσμα.

Όμως, άλλο πάθος και άλλο ασυδοσία! Άλλο δυναμισμός και άλλο έλλειψη σεβασμού!

Παρατηρώ λοιπόν κάποιους νεαρούς ποδοσφαιριστές να ξεχνούν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οι ντρίμπλες, τα γκολ, οι νίκες και τα χειροκροτήματα. Είναι και η συμπεριφορά απέναντι στον αντίπαλο, στον διαιτητή, στον συμπαίκτη, στον προπονητή, αλλά πάνω απ’ όλα απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.Θα πρέπει αυτά τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν έχει καμία αξία να διαθέτεις ταλέντο, να έχεις προσόντα, να ξεχωρίζεις αγωνιστικά, όταν την ίδια στιγμή η συμπεριφορά σου γίνεται το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ποδοσφαιρική σου εξέλιξη!

Ο ποδοσφαιριστής που διαμαρτύρεται για τα πάντα, που δεν αποδέχεται το λάθος του, που προκαλεί τον αντίπαλο, που αντιδρά προσβλητικά στην παρατήρηση του προπονητή και που θεωρεί ότι όλοι τού χρωστούν κάτι, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών του. Και τότε ίσως αναρωτηθεί γιατί, ενώ είχε τις δυνατότητες, δεν κατάφερε να προχωρήσει όσο πίστευε.

Το ποδόσφαιρο απαιτεί αυτοέλεγχο. Απαιτεί να ξέρεις να κερδίζεις χωρίς να προσβάλλεις και να χάνεις χωρίς να διαλύεσαι. Να διεκδικείς το δίκιο σου χωρίς να χάνεις το μέτρο. Να έχεις προσωπικότητα χωρίς να γίνεσαι αλαζόνας. Να είσαι μαχητής χωρίς να μετατρέπεσαι σε αρνητικό πρωταγωνιστή.

Και εδώ υπάρχει ευθύνη και για τους ανθρώπους των ομάδων. Οι προπονητές, οι διοικήσεις και όσοι βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους νέους ποδοσφαιριστές δεν πρέπει να βλέπουν μόνο αν κάποιος είναι καλός με την μπάλα. Πρέπει να ενδιαφέρονται και για το τι άνθρωπος είναι μέσα στο γήπεδο. Να βάζουν όρια, να διορθώνουν συμπεριφορές και να διδάσκουν ότι η φανέλα που φοράς συνοδεύεται από υποχρεώσεις, όχι μόνο από δικαιώματα.

Γιατί ο αθλητισμός είναι και σχολείο ζωής. Και αν ένας νέος δεν μάθει μέσα από το ποδόσφαιρο να σέβεται, να συνεργάζεται, να ελέγχει τα νεύρα του και να αποδέχεται τους κανόνες, τότε κάτι σημαντικό χάνεται από την ουσία του παιχνιδιού.

Το ταλέντο μπορεί να σου ανοίξει την πόρτα. Η συνέπεια, η πειθαρχία, ο χαρακτήρας και ο σεβασμός είναι αυτά που θα σε βοηθήσουν να παραμείνεις μέσα.

Κανείς δεν ζητά από τους νέους να χαμηλώσουν τις φιλοδοξίες τους. Αντίθετα, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους με όλες τους τις δυνάμεις. Αλλά να καταλάβουν ότι η πραγματική δύναμη ενός ποδοσφαιριστή δεν φαίνεται μόνο όταν πετυχαίνει ένα γκολ ή όταν κερδίζει μια μονομαχία. Φαίνεται κυρίως όταν πιέζεται, όταν αδικείται,όταν χάνει και όταν καλείται να συγκρατήσει τον εαυτό του.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, στο ποδόσφαιρο δεν αρκεί να σε θυμούνται για το πόσο καλός παίκτης ήσουν. Έχει σημασία και για το πώς συμπεριφερόσουν.

Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο πράγματι δεν περισσεύει κανείς και έχουμε ανάγκη από νέους με ταλέντο, φιλοδοξία και πάθος. Αλλά έχουμε ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη από νέους που καταλαβαίνουν ότι πριν γίνουν μεγάλοι ποδοσφαιριστές, πρέπει να μάθουν να είναι σωστοί αθλητές!

Η ευθύνη για το πως θα γαλουχηθούν τα νέα παιδιά μέσα στο ποδόσφαιρο είναι υπόθεση όλων.Κυρίως όμως θα πρέπει να επικεντρωθούμε στα τμήματα υποδομής όπου θα πρέπει να λειτουργεί ένα δεύτερο σχολείο που θα εκπειδεύει όλα τα παιδιά με τις αρχές του <<Ευ Αγωνίζεσθαι>> γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίζουμε να βλέπουμε με αυξανόμενο ρυθμό συμπεριφορές που ξεφεύγουν απο τα επιτρεπτά όρια και απλά θα κάνουμε διαπιστώσεις που ίσως είναι πολύ δύσκολο να διορθωθούν!