Υπάρχουν οι «κοινοί» προπονητές. Εκείνοι που μετά από μια ήττα στραβομουτσουνιάζουν, κατεβάζουν τα μούτρα και περιμένουν την επόμενη νίκη για να ξαναβρεί το χαμόγελο τη θέση του στο πρόσωπό τους.
Το αποτέλεσμα απέναντι στην Ελλάδα δεν ήταν αυτό που θα περίμενε. Κι όμως, μετά το τέλος του αγώνα χαιρετούσε τον κόσμο με ένα πλατύ χαμόγελο. Χωρίς νεύρα, χωρίς ξινίλα, χωρίς εκείνη τη μόνιμη γκρίνια που πολλές φορές συνοδεύει το ποδόσφαιρο.
Και λίγο αργότερα ήρθε η στιγμή που τα λόγια περισσεύουν…
Πριν ανέβει στο λεωφορείο της αποστολής, ο Κλοπ πλησίασε τον μικρό Γιαννάκη, που βρισκόταν στο αναπηρικό του αμαξίδιο, και τον αγκάλιασε.
Μια αγκαλιά που δεν είχε σχέση με σκορ, βαθμούς, τακτικές και συστήματα.
Αυτές είναι οι ξεχωριστές στιγμές που μένουν.Όχι μόνο το ποιος κέρδισε και ποιος έχασε.Γιατί κάποιοι άνθρωποι βλέπουν το ποδόσφαιρο διαφορετικά.
Γιατί το πραγματικό ποδόσφαιρο τελειώνει όταν σβήσουν τα φώτα του γηπέδου. Το ανθρώπινο ποδόσφαιρο, όμως, συνεχίζεται… στις αγκαλιές.
Αυτή η αγκαλιά του Κλοπ στον μικρό Γιαννάκη αξίζει περισσότερο από πολλά χειροκροτήματα και πολλές ποδοσφαιρικές νίκες.
Γιατί τελικά, το μεγαλείο ενός ανθρώπου δεν φαίνεται μόνο στο πώς αντιδρά όταν κερδίζει.