Έχουμε μια περίεργη σχέση με το πράσινο στις πόλεις μας.Μόλις δούμε κάτι πράσινο να μεγαλώνει, πιάνουμε αμέσως το χορτοκοπτικό!Βλέπουμε χορτάρι; Κόψ' το!Ψηλώνει λίγο; Ξανακόψ' το!
Τολμάει να φτάσει τους 20 πόντους; Συναγερμός!Θα μας φάνε οι αρκούδες!!!Θα έρθουν οι λύκοι!
Περπατώντας για να χάσω κανένα γραμμάριο παρατηρώ το πόσο όμορφο είναι το χορτάρι όταν μεγαλώνει και πόσο καλά νιώθει κανείς όταν το παρατηρεί να μεγαλώνει!
Κοιτάζοντας τη φωτογραφία λίγο αργότερα αναρωτήθηκα μήπως πρέπει να προβληματιστούμε λίγο;Μήπως δεν είναι απαραίτητο κάθε τι πράσινο ξυρίζεται;
Δεν λέω να κάνουμε την πόλη Αμαζόνιο. Ούτε να χρειάζεται GPS για να περάσουμε μέσα από τα παρτέρια! Υπάρχει όμως και μια μέση λύση. Να αφήσουμε το χορτάρι να μεγαλώσει λίγο.
Να δούμε το πράσινο στην κανονική του μορφή. Να αφήσουμε τη φύση να κάνει για λίγο… τη δουλειά της.
Γιατί όταν μονίμως «ξυρίζουμε» κάθε τετραγωνικό εκατοστό πρασίνου, τελικά ποιος το απολαμβάνει;Τα μυρμήγκια!
Το φυσικό πράσινο δεν είναι εχθρός της πόλης. Είναι αυτό που δίνει ζωή, χρώμα και μια μικρή ανάσα μέσα στο τσιμέντο. Ίσως λοιπόν, αντί να είμαστε όλοι με ένα μηχάνημα στο χέρι, να αφήσουμε για λίγο τη φύση να μεγαλώσει.Όχι ανεξέλεγκτα.Όχι να γίνουμε Αμαζόνιος.
Αλλά… να μη φοβόμαστε και το χορτάρι όταν σηκώνει λίγο μπόι!
Γιατί τελικά, πόλη χωρίς λίγο άγριο πράσινο είναι σαν γήπεδο χωρίς μπάλα. Κάτι της λείπει!