Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με τα κοινά για να φαίνονται… και υπάρχουν κι εκείνοι που ασχολούνται με τα κοινά για να προσφέρουν.Ο φίλος μου ο Θόδωρος Παπαδόπουλος ανήκει στους δεύτερους και γι αυτό είμαι διπλά χαρούμενος που τον εχω φίλο.Σήμερα πέρασα να τον δω στην <<βάση>> του εκεί στην Κολόμβου και είπαμε και αναλύσαμε πολλά!
Γνήσιος ΠΑΟΚτσής, με την καρδιά του να χτυπά δυνατά για την ομάδα και την πόλη του, έχει επιλέξει να ασχολείται ενεργά με τα κοινά του Δήμου Παύλου Μελά. Και το κάνει με έναν τρόπο που δεν περνά απαρατήρητος.
Με εύστοχη, τεκμηριωμένη και πολλές φορές σκληρή κριτική, αναδεικνύει προβλήματα, στηλιτεύει κακές πρακτικές και καυτηριάζει συμπεριφορές που θεωρεί ότι δεν υπηρετούν το συμφέρον της κοινωνίας.
Δεν χαϊδεύει αυτιά. Δεν φοβάται να πει αυτό που πιστεύει. Δεν χαρίζεται όταν βλέπει κάτι που θεωρεί λάθος.
Το σημαντικότερο δε όλων είναι ότι η κριτική του δεν γίνεται για προσωπική προβολή ή για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Γίνεται με γνώμονα το κοινό καλό.Αυτό, για μένα, είναι και το πιο σημαντικό.
Γιατί στα κοινά χρειάζονται άνθρωποι που να έχουν το θάρρος να μιλούν όταν οι περισσότεροι σιωπούν. Άνθρωποι που δεν μετρούν τα λόγια τους με βάση το ποιος βρίσκεται απέναντί τους, αλλά με βάση το τι θεωρούν σωστό.
Και όταν αυτό γίνεται ανιδιοτελώς, με συνέπεια και πραγματικό ενδιαφέρον για τον τόπο, τότε η κριτική δεν είναι απλώς κριτική. Είναι παρέμβαση, έλεγχος και προσφορά.
Τον εκτιμώ ως φίλο, αλλά τον εκτιμώ και για κάτι ακόμη.Γιατί είναι από εκείνους τους ανθρώπους που, όταν έχουν κάτι να πουν, το λένε.Και μάλιστα… χωρίς VAR!
Γιατί ορισμένες φορές, στα κοινά, όπως και στο ποδόσφαιρο, χρειάζεται κάποιος να σηκώσει το χέρι και να πει:
«Παιδιά, εδώ υπάρχει πρόβλημα!»
Και αυτός δεν φοβάται να το κάνει.