Ο λύκος δεν δαμάζεται…και δεν είναι τυχαίο πως στα τσίρκο μιας άλλης εποχής οι θηριοδαμαστές είχαν λιοντάρια, ελέφαντες, καμήλες και κάθε λογής άγρια ζώα.Λύκους όμως δεν είχαν ποτέ!
Γιατί ο λύκος δεν υπακούει στο μαστίγιο.Δεν έμαθε να σκύβει το κεφάλι.Δεν περιμένει εντολές για να τρέξει.Έχει το δικό του ένστικτο, τη δική του περηφάνια και, όταν χρειαστεί, τη δική του αγέλη.
Κάπως έτσι είναι και το ποδόσφαιρο.
Στο γήπεδο μπορείς να βάλεις κανόνες, να βάλεις γραμμές, να βάλεις διαιτητές και να δώσεις εντολές.
Δεν μπορείς όμως να δαμάσεις την ψυχή του ανθρώπου που μπαίνει μέσα για να παλέψει.
Και ειδικά στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, όπου οι περισσότεροι δεν παίζουν για τα εκατομμύρια, αλλά για την φανέλα, την παρέα, το χωριό, τη γειτονιά και την τιμή της ομάδας τους.
Γι' αυτό, όταν βλέπετε έναν άνθρωπο που δεν σκύβει εύκολα το κεφάλι, μην βιάζεστε να τον χαρακτηρίσετε «δύσκολο».
Μπορεί απλώς να είναι…λύκος.Τον λύκο λοιπόν μπορείς να τον κυνηγήσεις.Μπορείς να προσπαθήσεις να τον στριμώξεις.Μπορείς ακόμη και να τον φοβίσεις.
Να τον δαμάσεις όμως… ΟΧΙ!
Γιατί στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή,κάποιοι γεννήθηκαν για να φορούν φανέλα και κάποιοι άλλοι για να κρατούν το μαστίγιο.Εγώ πάντως πάντα προτιμούσα τους πρώτους.
Γιατί οι λύκοι δεν κάνουν πάντα θόρυβο.
Όταν όμως βγουν στο γήπεδο, τους καταλαβαίνεις…