Μπορεί να μην θέλουμε να το πιστέψουμε, μπορεί να μας στενοχωρεί, όμως η πραγματικότητα είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου δεν έχει αποκτήσει τον πραγματικό ερασιτεχνικό ρομαντισμό. Δεν τον έχει κάνει βίωμα. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.
Γιατί κάποτε το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο, μια προπόνηση και ένας αγώνας κάθε Κυριακή.Ήταν παρέα, φιλίες, εμπειρίες, χαρές, απογοητεύσεις, αγωνίες και μαθήματα ζωής.
Ήταν ένα μικρό «σχολείο» που μέσα από το ποδόσφαιρο μάθαινε στον νέο να συνεργάζεται, να σέβεται, να πειθαρχεί, να αγωνίζεται, να χάνει και να ξανασηκώνεται. Να καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνος του και ότι η επιτυχία μιας ομάδας χρειάζεται προσπάθεια από όλους.
Σήμερα, δυστυχώς, όλο και περισσότεροι αντιμετωπίζουν το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο διαφορετικά.
Σε μεγάλο βαθμό το βλέπουν σαν ένα «μαγαζί» που θα τους προσφέρει ένα χαρτζιλίκι. Και όταν το «μαγαζί» δεν τους προσφέρει αυτά που θέλουν, πολύ εύκολα θα αναζητήσουν το επόμενο.
Η φανέλα αλλάζει χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Η ομάδα αλλάζει. Η παρέα αλλάζει.Και κάπως έτσι, αυτό που κάποτε ήταν δεσμός, γίνεται μια απλή συμφωνία για παροχές και επαγγελματική νοοτροπία.
Ειναι θεμιτό ο ποδοσφαιριστής να αναζητεί το καλύτερο για τον εαυτό του και μέσα απο μια τέτοια σκέψη κερδίζει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο,κερδίζουν οι ομάδες!Όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «παίζω ποδόσφαιρο για να κερδίσω κάτι» και στο «αγαπώ το ποδόσφαιρο και μέσα από αυτό κερδίζω και κάτι».Και αυτή η διαφορά είναι που φαίνεται μέσα στο γήπεδο, στα αποδυτήρια και κυρίως στη συμπεριφορά.
Γιατί όταν η σχέση με την ομάδα είναι μόνο οικονομική, τότε η αποχώρηση γίνεται εύκολη. Όταν όμως υπάρχει συναίσθημα, υπάρχει ιστορία, υπάρχει παρέα, υπάρχει σεβασμός στη φανέλα, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά.Και κάπου εδώ βρίσκονται οι παράγοντες.
Οι άνθρωποι που εξακολουθούν να βάζουν χρόνο, χρήματα και προσωπική ζωή για μια ομάδα. Που τρέχουν για τις μεταγραφές, τις προπονήσεις, τα γήπεδα, τα έξοδα, τις υποχρεώσεις και τα αμέτρητα προβλήματα που συνοδεύουν σήμερα ένα ερασιτεχνικό σωματείο.Πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να λειτουργούν με ρομαντισμό.Μόνο που πολλές φορές αισθάνονται ότι μένουν μόνοι.Γιατί από τη μία πλευρά υπάρχουν οι παράγοντες που λένε «να κρατήσουμε την ομάδα ζωντανή» και από την άλλη κάποιοι ποδοσφαιριστές που σκέφτονται «πού θα πάρω περισσότερα;».
Άρα λοιπόν μάλλον <<στραβά αρμενίζουν>> κάποιοι και θα πρέπει να αλλάξουν τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.Να θυμηθούν ότι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα «μαγαζί». Είναι μια κοινωνία ανθρώπων. Είναι φιλίες που μπορούν να κρατήσουν μια ζωή. Είναι στιγμές που μένουν στη μνήμη πολύ περισσότερο από τα χρήματα.
Και κυρίως είναι ένα σχολείο.
Ένα σχολείο που, αν το αφήσουμε να χαθεί, κάποια στιγμή θα καταλάβουμε ότι μαζί του χάθηκε και ένα σημαντικό κομμάτι του ίδιου του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.
Γιατί οι παράγοντες μπορεί να συνεχίσουν να βάζουν χρήματα.Μπορεί να συνεχίσουν να τρέχουν.Μπορεί να συνεχίσουν να παλεύουν.
Αλλά κανένα ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με τον ρομαντισμό των παραγόντων του.
Χρειάζεται να τον ξαναβρούν και οι ποδοσφαιριστές του.Και σε αυτό θα πρέπει να συμβάλουμε όλοι όσοι με τον έναν η άλλον τρόπο βρισκόμαστε στον χώρο και παραμένουμε ρομαντικοί....
Διαφορετικά σε μερικά χρόνια βλέπω να παίζουν στα γήπεδα ρομποτάκια!!!