Τις προηγούμενες μέρες βρέθηκα σε έναν υπέροχο κάμπο και κάτω απο μια άγρια αχλαδιά είδα μια φωλιά μυρμηγκιών και τους κατοίκους της να δουλεύουν ακατάπαυστα εν οψη του χειμώνα και των αναγκών για επιβίωση.
Κάπου εκεί μου δημιουργήθηκε ο προβληματισμός αν θα μπορούσε αυτή η κοινωνία των μυρμηγκιών να συμβιώσει και να επιβιώσει με μια άλλη κοινωνία; Ή μήπως, όταν υπάρχουν διαφορετικά <<συμφέροντα>>, διαφορετικοί χώροι και διαφορετικές ανάγκες, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη;
Μια μικρή κοινωνία είναι και το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και κατ επέκταση τα σωματεία. Ο παραπάνω προβληματισμός λοιπόν μπορεί να αφορά και ένα ερασιτεχνικό σωματείο που ασχολείται με το ποδόσφαιρο!<<το παρατραβάς ρε Στάθη>> θα μπορούσε να μου πει κάποιος και θα είχε δίκιο ο άνθρωπος!
Πάμε λοιπόν <<με την σειρά>> που λέει και ο Άδωνης!Μια ομάδα έχει τον πρόεδρό του, τη διοίκηση, τους προπονητές, τους ποδοσφαιριστές, τους γονείς των αθλητών, τους φιλάθλους, τους παλιούς παράγοντες, τους νέους ανθρώπους που προσπαθούν να προσφέρουν.Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους.
Με διαφορετικούς χαρακτήρες, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικές απόψεις και πολλές φορές διαφορετικούς τρόπους σκέψης για το ίδιο <<αντικείμενο>>
Κι όμως, όλοι αυτοί καλούνται να συνυπάρξουν μέσα στην ίδια «φωλιά» και το μεγάλο ερώτημα που δημιουργείται πλέον είναι αν το <<εγώ>> μπορεί να υποχωρήσει έναντι του <<εμείς>>.Μπορεί η προσωπική άποψη και πιστεύω να συνυπάρξει με τη συλλογική προσπάθεια;Μπορεί κάποιος να προσφέρει χωρίς να περιμένει αναγνώριση;Δύσκολα έτσι!
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στηρίχθηκε και στηρίζεται για δεκαετίες σε ανθρώπους που διαθέτουν χρόνο, χρήματα και ψυχή, όχι γιατί περιμένουν ανταλλάγματα, αλλά γιατί πιστεύουν στην αξία της ομάδας της γειτονιάς η του χωριού.
Για να μην κοροϊδευόμαστε όμως οι διαφορετικές αντιλήψεις, η έλλειψη υπομονής να ακούσουμε και την άποψη των άλλων δημιουργούν προβλήματα και αντιπαραθέσεις. Εδώ λοιπόν καλούμαστε να αναρωτηθούμε για την αξία του «γνώθι σαυτόν» που είναι πολύ σημαντικό σε αυτές τις περιπτώσεις.
Γιατί πριν κρίνουμε τον συμπαίκτη, τον παράγοντα, τον προπονητή ή τη διοίκηση, ίσως πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε τον δικό μας ρόλο.Τι προσφέρουμε εμείς στην ομάδα;Τι αφήνουμε πίσω μας;Χτίζουμε ή γκρεμίζουμε;
Γιατί ένα σωματείο δεν είναι μόνο αποτελέσματα, βαθμολογίες και νίκες.Είναι μια μικρή κοινωνία που για να επιβιώσει χρειάζεται συνεργασία, σεβασμό και κοινό όραμα.
Τα μυρμήγκια λοιπόν ίσως μας θυμίζουν οτι μια κοινωνία δεν προχωρά επειδή όλα τα μέλη της είναι ίδια.Προχωρά επειδή, παρά τις διαφορές τους, μπορούν να συνεργαστούν. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για κάθε ερασιτεχνικό σωματείο!
Να δημιουργήσει μια «φωλιά» όπου διαφορετικοί άνθρωποι δεν θα μάχονται ο ένας απέναντι στον άλλον, αλλά θα εργάζονται ο ένας δίπλα στον άλλον.
Γιατί τελικά, όπως και στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντα η μεγαλύτερη δύναμη.
Πολλές φορές κερδίζει η καλύτερη συνεργασία.
Είμαι σίγουρος οτι αρκετοί θα με χλευάσουν και θα αναρωτηθούν <<έχει χαζέψει ο Στάθης;>> αλλά ρε φίλε πες μου εσύ με τι να ασχοληθώ και τι να γράψω!!!Για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές που ανταγωνίζονται για το ποιος θα ζητήσει περισσότερα απο τις ομάδες για να κοκορεύονται το βράδυ στα καφέ!!!Για τα σωματεία που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν όχι μόνο στις οικονομικές απαιτήσεις και στην γραφειοκρατία!!!Να τους βομβαρδίζω για τις υποχρεώσεις μέχρι την έναρξη των πρωταθλημάτων!!!Να τους κάνω μαύρη την ψυχή δηλαδή!!!
Καλύτερα λοιπόν να γράφω τίποτα φιλοσοφικά κείμενα για να ξεχνιόμαστε και γιατί όχι να κερδίσουμε έναν μπας και αλλάξει νοοτροπία γιατί τελικά το βαρέλι δεν έχει καν πάτο!!!Άρα βρισκόμαστε και υπηρετούμε ένα χώρο ιδιαίτερο και θα πρέπει να προχωράμε με ενωμένες δυνάμεις γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα έρθει η απογοήτευση με απρόβλεπτες συνέπειες.