Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας υπάρχει ένα γήπεδο...
Ένα γήπεδο γεμάτο ιστορίες ανθρώπων.
Ανθρώπων που έδωσαν χρόνο, κόπο και ψυχή.
Άνθρωποι που δεν ζήτησαν ανταμοιβές...
Μόνο να συνεχίσει ένα παιδί να ονειρεύεται.
Σε μια γωνιά, σε ένα μικρό γήπεδο,
ξεκινά ένα όνειρο ξανά.
Μια φανέλα, μια παρέα, μια ελπίδα,
μια ιστορία που γράφεται απλά.
Δεν είναι τα φώτα και η μεγάλη δόξα,
δεν είναι τα χρήματα, η προβολή.
Είναι η αγάπη που μένει στον χρόνο,
είναι μια πράξη ζωής.
Ερασιτεχνικό... καρδιά της γειτονιάς,
φωνή κάθε παιδιού, ελπίδα μιας γενιάς.
Με αγάπη και ψυχή, με πίστη δυνατή,
κρατάς ζωντανό το όνειρο σε κάθε εποχή.
Ερασιτεχνικό... φλόγα που δεν σβήνει,
όσο υπάρχει άνθρωπος που δίπλα σου θα μείνει.
Δεν μετράς μόνο νίκες, δεν μετράς αριθμούς,
μετράς ανθρώπους, χαμόγελα και δεσμούς.
Πριν ακουστεί το πρώτο σφύριγμα,
κάποιος έχει ήδη φτάσει εκεί.
Άνοιξε πόρτες, φρόντισε το γήπεδο,
έδωσε ζωή σε μια Κυριακή.
Ένας προπονητής με μια λέξη και ένα βλέμμα,
μαθαίνει στα παιδιά τι θα πει τιμή.
Πως η προσπάθεια αξίζει περισσότερο,
κι από μια νίκη στη στιγμή.
Δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι...
Είναι η πρώτη φιλία.
Η πρώτη ομάδα.
Η πρώτη φορά που μαθαίνεις
να σέβεσαι τον αντίπαλο.
Είναι άνθρωποι που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι.
Ερασιτεχνικό... καρδιά της Ελλάδας,
φωνή κάθε μικρής γωνιάς.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν,
θα υπάρχει φως στις δύσκολες στιγμές.
Ερασιτεχνικό... τραγούδι της ζωής,
σχολείο αξιών και ελπίδας.
Δεν αφήνεις μόνο αποτελέσματα...
αφήνεις ανθρώπους πίσω σου.
Σε όλους εκείνους που πρόσφεραν.
Σε όλους εκείνους που πίστεψαν.
Σε όλους εκείνους που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν χτίζει μόνο ποδοσφαιριστές.
Χτίζει ανθρώπους.