Το Σάββατο 4/7 ζήσαμε μια δυσκολη και πρωτόγνωρη νύχτα.Λογω της πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε γύρω στις 8.30 μμ σε γειτονική περιοχή, χρειάστηκε να εκκενωθεί προληπτικά το Ίδρυμα.Καθως οδηγούσα έντρομη το ομολογώ προς το Ίδρυμα, ανησυχούσα για το πώς θα γινόταν το δύσκολο αυτό εγχείρημα, γνωρίζοντας αφ'ενός ότι το προσωπικό είναι ελάχιστο ( ειδικά απογευματινές και νυχτερινές βάρδιες), αφ'ετέρου ότι οι περιθαλπομενοι μας(150 και πλέον άνθρωποι) είναι κατά κανόνα ηλικιωμενοι,παραπληγικοι,κατακοιτοι και με νοητική υστέρηση.Οταν έφτασα, έκπληκτη είδα όλο το προσωπικό να βρίσκεται εκεί.Ανεξαρτητα από θέση, από τμήμα, από βάρδια ήταν εκεί.Αυτο δεν ήταν καθήκον.Ηταν ανθρωπιά και αυτοθυσία.Σε ελάχιστο χρόνο ολοκληρώθηκε η διαδικασία της εκκένωσης και της μεταφοράς σε ασφαλείς χώρους.Εννοειται ότι όλοι οι αρμόδιοι φορείς ήταν παρόντες.
Η επόμενη έκπληξη με περίμενε όταν επισκέφθηκα τα ξενοδοχεία της πόλης που φιλοξένησαν περίπου τους μισούς.Ανησυχουσα για την συμπεριφορά τους.Ακομη και οι πιο ζωηροί ( αυτοί που μας βγάζουν την ψυχή κάθε μέρα) ,είχαν υποδειγματική συμπεριφορά.Οχι από φόβο ή από τυφλή υπακοή αλλά από εμπιστοσύνη.Εμπιστοσυνη απέναντι σ'αυτούς που τους φροντίζουν κάθε μέρα και δεν τους εγκατέλειψαν.
Και το κορυφαίο... ήθελαν όλοι να επιστρέψουν στο σπίτι τους Γιατί το σπίτι τους είναι ο Άγιος Παντελεήμονας και ο Άγιος Παντελεήμονας είναι οι εργαζόμενοι του.Σ αυτούς τους εργαζόμενους που δούλεψαν με την ψυχή τους εκφράζω τον απόλυτο σεβασμό μου.
Να είστε όλοι καλά!