Το ελληνικό ποδόσφαιρο είχε την τύχη να γνωρίσει πολλές σημαντικές προσωπικότητες. Ανθρώπους που δεν αρκέστηκαν στις διακρίσεις μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στην πρόοδο του αθλήματος. Ένας από αυτούς είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ο Κώστας Λεβέντης.
Ένας άνθρωπος που δεν αντιμετώπισε ποτέ το ποδόσφαιρο ως μέσο προσωπικής προβολής, αλλά ως χώρο προσφοράς. Ένας άνθρωπος που υπηρέτησε με αξιοπρέπεια,συνέπεια και ήθος κάθε θέση που ανέλαβε.
Η ποδοσφαιρική του διαδρομή υπήρξε πλούσια και ουσιαστική. Ως ποδοσφαιριστής γνώρισε από κοντά τις δυσκολίες, τις χαρές και τις απαιτήσεις του αθλήματος. Αυτή ακριβώς η εμπειρία τον οδήγησε, μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του, να αγωνιστεί για κάτι ακόμη μεγαλύτερο.Την προστασία και την αναβάθμιση της θέσης του Έλληνα ποδοσφαιριστή.
Μαζί με τον Αντώνη Αντωνιάδη υπήρξε από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του ΠΣΑΠ. Σε δύσκολες εποχές, όταν τα δικαιώματα των ποδοσφαιριστών δεν θεωρούνταν αυτονόητα, στάθηκαν μπροστάρηδες, δίνοντας αγώνες που σήμερα ίσως πολλοί θεωρούν δεδομένους. Οι κατακτήσεις εκείνης της περιόδου δεν ήρθαν τυχαία. Ήρθαν γιατί κάποιοι άνθρωποι είχαν το θάρρος και έδωσαν μάχες που άλλοτε κέρδιζαν και άλλοτε έχαναν. Προσπάθησαν και πάλεψαν όμως και κέρδισαν πολλά για πολλούς.
Εδώ, στη Θεσσαλονίκη, αισθανόμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι γιατί ο Κώστας Λεβέντης πρόσφερε τις γνώσεις και την εμπειρία του και στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, υπηρετώντας ως Γενικός Γραμματέας της ΕΠΣ Μακεδονίας.
Ήταν ένας άνθρωπος που σκεφτόταν μπροστά από την εποχή του. Κατέθετε προτάσεις, εισηγούνταν πρωτοποριακές ιδέες και αναζητούσε συνεχώς τρόπους ώστε το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο να γίνει πιο σύγχρονο, πιο οργανωμένο και πιο ανθρώπινο.
Πάνω απ' όλα όμως διέθετε κάτι που δεν διδάσκεται. Αγάπη.
Αγάπη για το ποδόσφαιρο.Αγάπη για τους ανθρώπους του.Αγάπη για τον ερασιτέχνη παράγοντα που αγωνίζεται καθημερινά, χωρίς ανταλλάγματα.
Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι συνεργάστηκαν μαζί του μιλούν για έναν άνθρωπο προσιτό, ευγενικό, μετρημένο, που ήξερε να ακούει πριν μιλήσει και να ενώνει αντί να διχάζει. Αυτές είναι οι προσωπικότητες που αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα.
Οι άνθρωποι σαν τον Κώστα Λεβέντη δεν αποσύρονται ποτέ πραγματικά από το ποδόσφαιρο. Μπορεί να αποχωρούν από τα γραφεία και τις συνεδριάσεις, όμως παραμένουν πάντα παρόντες με τις ιδέες τους, την εμπειρία τους και την αγωνία τους για το αύριο του αθλήματος.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από τέτοια παραδείγματα. Από ανθρώπους που απέδειξαν ότι η διοίκηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ευθύνη. Ότι η προσφορά δεν μετριέται με τη διάρκεια μιας θητείας, αλλά με το έργο που αφήνει πίσω της.
Ο Κώστας Λεβέντης ανήκει σε εκείνη τη γενιά των ανθρώπων που δεν ζήτησαν ποτέ χειροκρότημα. Προτίμησαν να εργάζονται αθόρυβα, να δημιουργούν, να εμπνέουν και να ανοίγουν δρόμους για τους επόμενους.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δικαίωση μιας ολόκληρης ζωής.
Γιατί το ποδόσφαιρο μπορεί να ξεχνά πρόσωπα, αλλά δεν ξεχνά ποτέ εκείνους που το υπηρέτησαν με ψυχή. Και ο Κώστας Λεβέντης είναι ένας από αυτούς.