Το Παγκόσμιο Κύπελλο ολοκληρώθηκε, οι εικόνες έκαναν τον γύρο του κόσμου και οι οικονομικοί απολογισμοί προκαλούν, για ακόμη μία φορά,ζάλη. Δισεκατομμύρια σε έσοδα, χορηγίες, τηλεοπτικά δικαιώματα και εμπορικές συμφωνίες επιβεβαιώνουν ότι το ποδόσφαιρο παραμένει η μεγαλύτερη αθλητική βιομηχανία στον πλανήτη.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι πόσα χρήματα παρήχθησαν. Είναι αν ένα μέρος αυτής της τεράστιας οικονομικής δύναμης θα επιστρέψει εκεί όπου γεννιέται το ποδόσφαιρο.Δηλαδή στο ερασιτεχνικό σωματείο, στο χωριό, στη γειτονιά, στις ακαδημίες, στα γήπεδα που παλεύουν καθημερινά να παραμείνουν όρθια.
Όλοι αναγνωρίζουν τη σημασία του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Όλοι μιλούν για τη βάση της ποδοσφαιρικής πυραμίδας, για την κοινωνική του προσφορά, για τη συμμετοχή των παιδιών, για τη συνοχή των τοπικών κοινωνιών. Στην πράξη, όμως, οι περισσότερες ομάδες συνεχίζουν να λειτουργούν μεσα στην φτώχεια τους και με ανθρώπους που βάζουν συνεχώς το χέρι στην τσέπη για να μη σβήσει η ομάδα του χωριού η της γειτονιάς.
Η αλήθεια είναι ότι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν επιβιώνει χάρη σε μεγαλόπνοα σχέδια. Επιβιώνει χάρη στους ανθρώπους του. Σε εκείνους που κάποιοι αποκαλούν(και όχι άδικα) «τρελούς ρομαντικούς». Στους παράγοντες που αφιερώνουν αμέτρητες ώρες χωρίς αντάλλαγμα, στους προπονητές που δουλεύουν περισσότερο από όσο αμείβονται, στους εθελοντές, στους γονείς, στους μικρούς χορηγούς και στις τοπικές κοινωνίες που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μια ομάδα δεν είναι απλώς ένας αθλητικός σύλλογος, αλλά είναι ο τόπος μας.
Αν πραγματικά υπάρχει διάθεση να ενισχυθεί το ποδόσφαιρο, η επόμενη μέρα του Μουντιάλ δεν μπορεί να περιοριστεί σε πανηγυρικούς οικονομικούς απολογισμούς. Χρειάζονται συγκεκριμένες αποφάσεις, ουσιαστικά αναπτυξιακά προγράμματα, επενδύσεις στις υποδομές και πολιτικές που θα επιτρέψουν στα ερασιτεχνικά σωματεία να λειτουργούν με αξιοπρέπεια και προοπτική.
Γιατί οι πρωταθλητές του αύριο δεν γεννιούνται στα υπερσύγχρονα στάδια των μεγάλων διοργανώσεων. Ξεκινούν από τα μικρά γήπεδα, εκεί όπου το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να παίζεται για την αγάπη της φανέλας και όχι για τα εκατομμύρια.
Και αν κάποτε σβήσει αυτή η φλόγα, τότε κανένα οικονομικό ρεκόρ και καμία λαμπερή διοργάνωση δεν θα μπορεί να κρύψει ότι το ποδόσφαιρο έχασε το σημαντικότερο κομμάτι της ψυχής του.