Παρακολουθώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο, είτε από την τηλεόραση είτε μέσα από τον καθημερινό σχολιασμό και τις αναλύσεις βγάζω το συμπέρασμα ότι <<και οι άλλοι ποδόσφαιρο παίζουν>>
Οι εποχές που οι λεγόμενες «μεγάλες» ποδοσφαιρικές δυνάμεις θεωρούσαν σχεδόν δεδομένη την πρόκριση απέναντι σε χώρες μικρότερης ποδοσφαιρικής παράδοσης φαίνεται να ανήκουν στο παρελθόν. Σήμερα, εθνικές ομάδες που μέχρι πριν από λίγα χρόνια χαρακτηρίζονταν υποδεέστερες όχι μόνο αντιστέκονται, αλλά διεκδικούν με αξιώσεις τη νίκη, υποχρεώνοντας τους ισχυρούς να ξεπεράσουν τον καλύτερό τους εαυτό.Να χύνουν ιδρώτα δηλαδή για να φτάσουν στην νίκη!
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Το ποδόσφαιρο έχει παγκοσμιοποιηθεί. Ποδοσφαιριστές από κάθε γωνιά του κόσμου αγωνίζονται στα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αποκτούν εμπειρίες υψηλού επιπέδου και μεταφέρουν αυτή τη γνώση στις εθνικές τους ομάδες. Παράλληλα, η προπονητική, η επιστημονική υποστήριξη, η τακτική ανάλυση και η χρήση της τεχνολογίας έχουν μειώσει αισθητά τις διαφορές που κάποτε χώριζαν τους ισχυρούς από τους λιγότερο ισχυρούς.
Στα παιχνίδια νοκ άουτ, μάλιστα, οι ισορροπίες γίνονται ακόμη πιο λεπτές. Ένα σωστά οργανωμένο αμυντικό πλάνο, η πειθαρχία, η αποτελεσματικότητα στις λίγες ευκαιρίες και φυσικά,η τύχη μπορούν να ανατρέψουν κάθε προγνωστικό. Δεν είναι πλέον σπάνιο να βλέπουμε ομάδες χωρίς μεγάλη ιστορία στη διοργάνωση να αποκλείουν παραδοσιακές υπερδυνάμεις. Το είδαμε με την Γερμανία, το είδαμε με την Ουρουγουάη και μπορεί να συμβεί και στην συνέχεια.
Το μεγάλο ερώτημα, όμως, παραμένει άλλο: πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν αυτές οι ομάδες;
Η μία μεγάλη έκπληξη είναι εφικτή. Η διατήρηση όμως της ίδιας αγωνιστικής έντασης σε τέσσερις ή πέντε συνεχόμενους αγώνες απέναντι σε αντιπάλους κορυφαίου επιπέδου αποτελεί πολύ δυσκολότερη υπόθεση. Εκεί συνήθως κάνουν τη διαφορά η ποιότητα σε βάθος, η εμπειρία, η διαχείριση της πίεσης, οι εναλλακτικές λύσεις από τον πάγκο και η ικανότητα προσαρμογής σε διαφορετικές συνθήκες αγώνα.
Γι' αυτό και οι εκπλήξεις είναι πλέον συχνότερες, αλλά οι κατακτήσεις παραμένουν, τις περισσότερες φορές, υπόθεση των ομάδων που διαθέτουν όχι μόνο ταλέντο, αλλά και διάρκεια. Το Παγκόσμιο Κύπελλο επιβραβεύει εκείνον που μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστικός μέχρι το τέλος και όχι απλώς εκείνον που θα πραγματοποιήσει μία μεγάλη εμφάνιση.
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η μεγαλύτερη ομορφιά του ποδοσφαίρου. Οι αποστάσεις έχουν μικρύνει, οι βεβαιότητες έχουν περιοριστεί και κάθε αγώνας αποτελεί μια νέα δοκιμασία. Οι «μικροί» έχουν πλέον το δικαίωμα να ονειρεύονται και οι «μεγάλοι» γνωρίζουν ότι κανένας αντίπαλος δεν χαρίζει τίποτε.
Ναι, και οι άλλοι ποδόσφαιρο παίζουν. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο να παίξουν καλά ένα παιχνίδι. Είναι να αποδείξουν ότι μπορούν να αντέξουν μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του τελικού.