Έχω γράψει και έχω αναφερθεί πάμπολλες φορές για το <<βαρέλι που δεν έχει πάτο>> θέλοντας να επισημάνω οτι το να ρίχνει κάποιος παράγοντας <<άπειρα>> χρήματα σε μια ερασιτεχνική ομάδα είναι μια <<παγίδα>> κακού υπολογισμού και δεν είναι σε καμιά περίπτωση <<επένδυση>> όπως λανθασμένα νομίζουν κάποιοι!
Επειδή πλέον οι παράγοντες είναι είδος προς εξαφάνιση οφείλουμε όλοι να προσπαθήσουμε να τους προστατέψουμε για να τος έχουμε και αύριο!!!Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα που άνθρωποι ήρθαν στον χώρο και έφυγαν τρέχοντας γιατί δεν τους άνοιξε κανείς τα μάτια και στον βωμό κάποιων πρόσκαιρων επιτυχιών ανοίχτηκαν παραπάνω απο όσο μπορούσαν και όταν το πήραν χαμπάρι ήταν πλέον αργά!
Γνωρίζουμε πλέον όλοι μας ότι η εποχή που ένα σωματείο απο διάφορες πηγές έβγαζε τα έξοδα της χρονιάς έχουν περάσει ανεπιστρεπτί! Πλέον τα έξοδα μιας ομάδας (οδοιπορικά παικτών, προπονητές, διαιτησίες, γήπεδα, γραφειοκρατία) κινούνται σε υψηλά επίπεδα με τα έσοδα να έχουν μείνει στον πάτο.
Αυτό βέβαια που εκτροχιάζει τους προϋπολογισμούς των περισσότερων ομάδας είναι ανεξέλεγκτοι και <<επαγγελματικοί>> μισθοί που δίνονται σε παίκτες για να πάρουν ένα πρωτάθλημα. Εκεί χάνεται στην ουσία η μπάλα! Μα θα μου πει κάποιος <<επιλογή του είναι>>.Ναι άλλα εμείς οφείλουμε να προειδοποιήσουμε στον κόσμο ότι μόλις ο <<χρηματοδότης>> κουραστεί ή ξεμείνει από ρευστό, η ομάδα διαλύεται μέσα σε μια νύχτα γιατί δεν έχει βάσεις.
Αν αυτά τα χρήματα πήγαιναν σε γήπεδα, εξοπλισμό και ακαδημίες, τότε ναι, θα υπήρχε μέλλον. Όμως, οι περισσότεροι τα «καίνε» σε 30άρηδες «μισθοφόρους» πολυτελείας για το εφήμερο αποτέλεσμα.
Το θέμα είναι τι γίνεται όταν σβήσουν τα φώτα.Τι γίνεται την επόμενη μέρα!Πως αντιμετωπίζεται μια τέτοια κατάσταση και αν υπάρχουν λύσεις.Το βέβαιο είναι ότι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο σε πολλές περιπτώσεις έχει καταπιεί περιουσίες γιατί το συναίσθημα υπερίσχυσε της λογικής.
Απο την άλλη πως θα μπορούσε κανείς με άλλον τρόπο να κρατήσει μια ομάδα απομακρυσμένη απο την πόλη! Όταν εγκαταλείπουν την επαρχία οι νέοι άνθρωποι και δεν υπάρχουν άνθρωποι να στηρίξουν διοικητικά μια προσπάθεια.Εδώ λοιπόν μπαίνει το δίλημμα και μπαίνουν δεύτερες σκέψεις σε συνάρτηση με όλα τα παραπάνω. Δίκοπο μαχαίρι! Η στροφή στις ακαδημίες είναι μια μακροχρόνια και οχι εύκολη προσπάθεια όπως θεωρούν κάποιοι και αυτό με την προϋπόθεση να υπάρχουν παιδιά!!!Όταν υπάρχει μόνο ο παπάς,ο δάσκλος και κάνα δύο άλλοι, τι προσπάθεια να γίνει!!!Οι συγχωνεύσεις δοκιμάστηκαν και δεν πέτυχαν αφού επικράτησε το <<εγώ>> και οχι το <<εμείς>>!!!
Δυστυχώς η αλήθεια είναι πικρή αλλά θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι οσο η επαρχία συνεχίζει να αδειάζει,καμιά ομάδα δεν μπορεί να μείνει ενεργή για πάντα. Άρα πλέον το ζητούμενο δεν είναι να αναπολούμε παλιές καλές και ένδοξες εποχές αλλά να μπορέσουμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα με στόχο να διατηρηθούν οι ομάδες και να μην εξαφανιστούν τελείως!
Εννοείται ότι δεν περιμένω να συμφωνήσουν όλοι με τις δικές μου σκέψεις που εκπορεύονται απο μια συνολική διαδρομή μέσα στον χώρο. Επιμένω οτι μπορεί να ανατραπεί η κατάσταση μόνο αν όλοι οι φορείς αντιληφθούν το πρόβλημα και κυρίως να έχουν την διάθεση να σκύψουν στο πρόβλημα και να δώσουν τις ανάλογες λύσεις με κίνητρα θεσμικά και οικονομικά....
Την καλημέρα μου.....