Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο υπήρξε για δεκαετίες ένα από τα πιο ζωντανά κύτταρα της ελληνικής κοινωνίας. Σε μικρές πόλεις και χωριά, σε αλάνες και γήπεδα με χώμα ή φθαρμένο χορτάρι, γενιές παιδιών μεγάλωσαν όχι μόνο μαθαίνοντας τα μυστικά της μπάλας, αλλά κυρίως διαμορφώνοντας χαρακτήρα. Εκεί έμαθαν τι σημαίνει ομάδα, ευθύνη, σεβασμός, ήττα και προσπάθεια. Έτσι απέκτησαν πρότυπα καθημερινά και ουσιαστικά και οχι σαν αυτά που ένα <<αόρατο σύστημα>> προσπαθεί να επιβάλει στην σημερινή νεολαία.
Σήμερα, όμως, αυτή η πραγματικότητα δείχνει να φθίνει. Ειδικά στην ελληνική περιφέρεια, ολοένα και περισσότερα ερασιτεχνικά σωματεία δυσκολεύονται να επιβιώσουν, ενώ δεν είναι λίγοι οι νομοί που αδυνατούν πλέον να οργανώσουν πλήρη πρωταθλήματα λόγω έλλειψης ομάδων η διαιτητών. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τυχαίο, ούτε οφείλεται σε έναν μόνο παράγοντα.
Η βασική αιτία είναι οτι η περιφέρεια μαραζώνει γενικότερα και δεν υπάρχουν πλέον παιδιά για να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο και οι αλάνες και οι πλατείες έχουν αδειάσει πλέον!Αντί για τις φωνές τα απογεύματα ακούγονται μόνο τα πουλιά!!! Παράλληλα, το οικονομικό βάρος για τη λειτουργία ενός σωματείου έχει αυξηθεί: μετακινήσεις, εξοπλισμός, συντήρηση εγκαταστάσεων, γραφειοκρατία ενώ εκεί που ξεχώριζε ο εθελοντισμός πλέον υπάρχει κούραση και αδυναμία.
Την ίδια στιγμή, αλλάζει και ο τρόπος ζωής των νέων. Τα παιδιά πλέον μεγαλώνουν έχοντας σαν παρέα και φίλο το ιντερνετ ενώ άλλαξε και ο τρόπος ψυχαγωγίας τους.Απο την άλλη η ενασχόληση με τον αθλητισμό απαιτεί θυσίες και χρόνο και δεν είναι πάντα εύκολα τα πράγματα.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, με την αγνότητα και τον ρομαντισμό που το χαρακτήριζαν, φαίνεται να υποχωρεί μπροστά σε πιο επιφανειακές εικόνες επιτυχίας και την ευκολία που θέλει κανείς.
Σε όλα αυτά να προσθέσουμε και τους γονείς που έχουν την δική τους ευθύνη που καθοδηγούν τα παιδιά τους σε δρόμους εύκολους και στρωμένους με ροδοπέταλα(την τύφλα τους) αντί να επιλέξουν τον δρόμο που έχει ανηφόρα αλλά στο τέλος του το παιδί τους θα βγει ενισχυμένο!
Γι’ αυτό και η διάσωση του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου είναι κοινωνική ανάγκη και απαιτείται συντονισμένη προσπάθεια από τοπικούς φορείς, ενώσεις, σχολεία, αλλά και από τις ίδιες τις κοινότητες. Χρειάζονται νέες ιδέες: πιο ευέλικτες διοργανώσεις, στήριξη στους ανθρώπους που κρατούν τα σωματεία ζωντανά, σύνδεση με τη νεολαία μέσα από σύγχρονα μέσα.
Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να ανακτηθεί η πίστη ότι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί διέξοδο, σχολείο ζωής και χώρο δημιουργίας. Όχι ως ανάμνηση ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά ως ζωντανό κομμάτι του παρόντος και του μέλλοντος της κοινωνίας μας.