Καλημέρα.
Χθες πιστώθηκε στους λογαριασμούς των ερασιτεχνικών σωματείων η οικονομική ενίσχυση που προέρχεται από τη φορολόγηση του στοιχήματος για την περίοδο 2025-2026. Για πολλούς, αυτό αποτέλεσε μια θετική εξέλιξη. Και πράγματι, αν δει κανείς το ζήτημα με τη λογική «από το τίποτα, καλή και η Παναγιώτενα», θα μπορούσε να πει πως έγινε ένα πρώτο βήμα.
Όμως το σωστό και δίκαιο δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Η ενίσχυση αυτή, όσο καλοδεχούμενη κι αν είναι, παραμένει δυσανάλογη σε σχέση με την προσφορά των ερασιτεχνικών σωματείων στην κοινωνία. Τα σωματεία δεν είναι απλώς ομάδες που συμμετέχουν σε αγώνες. Είναι χώροι πολιτισμού, παιδείας και κοινωνικής συνοχής με διαχρονική και τεράστια προσφορά. Στηρίζουν τη νεολαία, καλλιεργούν αξίες, κρατούν ζωντανές τις τοπικές κοινωνίες ιδιαίτερα στην επαρχία, όπου οι επιλογές είναι περιορισμένες για ένα νέο παιδί. Μπορεί κάποιοι ψευτοκουλτουριάρηδες να θέλουν να περάσουν μια εικόνα του <<όλα καλά>> στα χωριά αφού ζουν μέσα στην φύση και τι ωραία που έχουν τα κατσικάκια και τα προβατάκια!!!Αμ δεν είναι αυτή η πραγματικότητα!
Κάθε χρόνο βλέπουμε ομάδες να εγκαταλείπουν την ενεργό δράση. Όχι από έλλειψη διάθεσης ή ανθρώπινου δυναμικού, αλλά από οικονομική ασφυξία και αίσθημα εγκατάλειψης. Είναι δύσκολο να συνεχίσεις όταν παλεύεις μόνος, όταν τα βασικά έξοδα γίνονται δυσβάσταχτα και όταν η πολιτεία,οι δήμοι,οι περιφέρειες δείχνουν να μην αντιλαμβάνεται πλήρως τον ρόλο και την προσφορά σου.
Την ίδια στιγμή, παρατηρείται γενναιόδωρη χρηματοδότηση σε άλλους τομείς: θεατρικές παραγωγές, εκδόσεις βιβλίων, κινηματογραφικά έργα, δράσεις ΜΚΟ. Χωρίς να υποτιμάται η αξία αυτών των πρωτοβουλιών, γεννάται εύλογα το ερώτημα: γιατί όχι και στον ερασιτεχνικό αθλητισμό με την ίδια ένταση και συνέπεια;
Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά δίκαιη αναγνώριση και ουσιαστική στήριξη. Ζητά ένα σταθερό πλαίσιο που θα του επιτρέπει να επιβιώνει και να εξελίσσεται. Ζητά να αντιμετωπίζεται όχι ως περιθωριακή δραστηριότητα, αλλά ως βασικός πυλώνας της κοινωνίας.
Γιατί το «καλό» δεν αρκεί όταν οι ανάγκες είναι μεγάλες.
Και γιατί, τελικά, ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ανάπτυξη, κοινωνική συνοχή και ευκαιρίες για τη νέα γενιά, τότε οφείλουμε να κοιτάξουμε πιο σοβαρά προς τα ερασιτεχνικά σωματεία. Να τα στηρίξουμε έμπρακτα, πριν να είναι αργά.
Γιατί όταν σβήνει μια ομάδα, δεν χάνεται απλώς ένας σύλλογος.
Χάνεται ένα κομμάτι της κοινωνίας.
Χρόνια πολλά Ελλάδα μας.....