Ζούμε σε μια εποχή όπου η λέξη «πρόοδος» χρησιμοποιείται σχεδόν για τα πάντα. Για νέες τάσεις, για εικόνες, για επιλογές εξωτερικής εμφάνισης. Κάποιοι θεωρούν πως το νύχι, το τατουάζ ή οτιδήποτε καινούργιο εμφανίζεται στην καθημερινότητά μας αποτελεί απόδειξη εξέλιξης. Κατά την ταπεινή μου άποψη, όμως, αυτό είναι μια εντελώς λανθασμένη ανάγνωση της πραγματικότητας.
Η πρόοδος δεν μετριέται με το τι φαίνεται. Μετριέται με το τι αλλάζει ουσιαστικά.Με το πόσο πιο ανθρώπινη γίνεται η κοινωνία
Πρόοδος είναι να μην υπάρχει ούτε ένα παιδί που να τρώει ξύλο. Να μη φοβάται να γυρίσει σπίτι. Να μεγαλώνει με αγάπη, ασφάλεια και σεβασμό.Πρόοδος είναι να μην υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται σε παγκάκια, τυλιγμένοι σε μια κουβέρτα, αόρατοι για τους περισσότερους από εμάς.Πρόοδος είναι να μη ζει καμία οικογένεια στο κρύο, να μη μετράει τα κέρματα για να πληρώσει το ρεύμα, να μη στερείται τα βασικά.Πρόοδος είναι η αξιοπρέπεια. Είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι η φροντίδα για τον πιο αδύναμο. Είναι το δικαίωμα όλων σε μια ζωή με ποιότητα και όχι απλώς για επιβίωση.
Δεν είναι κακό να αλλάζει η αισθητική μας, να εξελίσσονται οι συνήθειες ή να εκφράζεται ο καθένας όπως θέλει. Όμως αν περιορίζουμε την έννοια της προόδου σε επιφανειακές μεταβολές, τότε χάνουμε το ουσιαστικό νόημα. Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται από το πόσο μοντέρνα δείχνει, αλλά από το πόσο ανθρώπινη είναι.
Η πραγματική πρόοδος δεν κάνει θόρυβο. Δεν ανεβαίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν φωτογραφίζεται. Φαίνεται στα χαμόγελα των παιδιών που μεγαλώνουν χωρίς φόβο. Στους ηλικιωμένους που δεν είναι μόνοι. Στις οικογένειες που ζουν με αξιοπρέπεια.
Αν θέλουμε να μιλάμε για πρόοδο, ας κοιτάξουμε πρώτα εκεί. Στην καθημερινότητα της κοινωνίας.
Γιατί πρόοδος δεν είναι να αλλάζει η εικόνα μας.
Πρόοδος είναι να αλλάζει η ζωή προς το καλύτερο για όλους.