Όταν πηγαίνουμε σε μια συναυλία ή σε ένα θέατρο, πληρώνουμε για το θέαμα. Θέλουμε ποιότητα, ήχο, ερμηνείες, συγκίνηση,όμορφες παρουσίες. Πληρώνω ρε φίλε και θέλω ομορφιές!
Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί δεν πας για το τέλειο παιχνίδι, ούτε για τους μεγάλους πρωταγωνιστές. Παίρνεις θέση στις κερκίδες για κάτι πιο απλό, αλλά πολύ πιο αληθινό. Πας για να στηρίξεις την ομάδα της γειτονιάς σου, του χωριού σου, τους ανθρώπους που φοράνε τη φανέλα με περηφάνια, μετά τη δουλειά, μετά το σχολείο, μετά τις υποχρεώσεις τους.
Το εισιτήριο στο ερασιτεχνικό γήπεδο δεν είναι πληρωμή για θέαμα. Είναι μια μικρή ένεση ζωής. Είναι μπάλες, στολές, μετακινήσεις.
Πόσες φορές δίνουμε χρήματα για έναν καφέ χωρίς δεύτερη σκέψη; Έναν καφέ που σε μία ώρα θα έχει τελειώσει. Αντί γι’ αυτό, μπορούμε να πάμε γήπεδο. Να δώσουμε λίγα ευρώ και να πάρουμε πίσω κάτι πιο ουσιαστικό!Δίνουμε ανάσα,δίνουμε ζωή στην νεολαία της τοπικής κοινωνίας.
Να χειροκροτήσουμε ένα παιδί που μεγάλωσε δίπλα μας. Να φωνάξουμε το όνομα της ομάδας μας, όχι επειδή παίζει καλά, αλλά επειδή είναι δική μας.
Ας μη ρωτάμε λοιπόν αν «αξίζει» το εισιτήριο. Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, το εισιτήριο δεν αγοράζει θέαμα. Αγοράζει συνέχεια και συνέπεια. Και αυτά περνάνε και απο εμάς με την διαχρονική στήριξη.
Αντί για καφέ, πάμε γήπεδο.