Αρκετές είναι οι φορές που έχουμε αναφερθεί στους <<ρομαντικούς>> παράγοντες που έχουν μείνει στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και που πρέπει να τους προσέχουμε σαν κόρη οφθαλμού!!!
Είναι γνωστό ότι η δεκαετία των μνημονίων και αμέσως μετά η πανδημία του Covid-19 άφησαν βαθιά το αποτύπωμα σε κάθε πτυχή της ελληνικής κοινωνίας. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Αντιθέτως, βρέθηκε ίσως από τους πιο ευάλωτους χώρους, καθώς στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον εθελοντισμό, την αγάπη και το μεράκι λίγων ανθρώπων.
Οι λεγόμενοι «ρομαντικοί παράγοντες» δηλαδή εκείνοι που χωρίς προσωπικό όφελος κρατούν ζωντανά τα σωματεία της γειτονιάς και της επαρχίας αποτελούν πλέον είδος προς εξαφάνιση. Στις περισσότερες ομάδες έχουν απομείνει δύο ή τρεις «τρελοί» που θυσιάζουν χρόνο, χρήμα και προσωπική ηρεμία, μόνο και μόνο για να συνεχίσει να κυλά το ποδόσφαιρο στις τοπικές κοινωνίες. Στις γειτονιές η στα χωριά!
Επειδή όμως το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι κάτι το διαφορετικό, κάτι το ξεχωριστό και δεν είναι απλά ένα άθλημα αλλά τρόπος ζωής, χώρος έκφρασης και καταφύγιο για την νεολαία τελικά βρίσκει λύσεις και συνεχίζει αυτή την <<μοναχική>> πορεία!!!
Είναι αμέτρητες οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ερασιτεχνικά σωματεία και είναι γνωστά σε όλους!Οικονομικές δυσκολίες, γραφειοκρατία, έλλειψη υποδομών, αδιαφορία ή και απαξίωση από θεσμικούς φορείς. Συχνά, αντί για στήριξη, συναντούν εμπόδια. Αντί για αναγνώριση, σιωπή. Και όμως, οι λόγοι για να στηριχθούν αυτοί οι άνθρωποι είναι άπειροι.
Δεν πρέπει, επ’ ουδενί, με πράξεις ή παραλείψεις, να οδηγηθούν στην απογοήτευση και στην εγκατάλειψη. Αν σβήσει αυτή η άσβεστη φλόγα, το κόστος δεν θα είναι αγωνιστικό θα είναι κοινωνικό. Θα συνεχίσουν να χάνονται σωματεία, θα κλείσουν γήπεδα, θα στερηθούν τα παιδιά διεξόδους και πρότυπα.
Η ενασχόληση και η προσφορά των ανθρώπων του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου οφείλει να αναγνωριστεί εμπράκτως. Από τις ενώσεις, τις ομοσπονδίες, την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και από την ίδια την κοινωνία. Με ουσιαστική οικονομική ενίσχυση, απλούστευση διαδικασιών, θεσμική προστασία, αλλά και με έναν ειλικρινή λόγο σεβασμού.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται μεγαλόπνοες εξαγγελίες και ανεφάρμοστους σχεδιασμούς. Χρειάζεται ανθρώπους. Και αυτοί υπάρχουν ακόμα. Λίγοι, κουρασμένοι, αλλά όρθιοι. Το ελάχιστο που τους οφείλουμε είναι να σταθούμε δίπλα τους πριν να είναι αργά.
Είμαι βέβαιος οτι θα υπάρξουν αρκετοί που θα χλευάσουν όλα όσα πιστεύουμε και γράφουμε, αλλά δεν πρόκειται να μας αλλάξουν τα πιστεύω μας για ένα χώρο που επιτρέψτε μου να πω οτι τον γνωρίζουμε καλά.