Καθημερινά ακούω διάφορες αναφορές απο νεαρούς ποδοσφαιριστές αλλά και πατεράδες περί <<αδικιών>> και <<σκληρότητας>> και είναι σύνηθες το φαινόμενο της εγκατάλειψης της προσπάθειας για εξέλιξη και το κυνήγημα του ονείρου!!!Ακούστε και διαβάστε προσεκτικά κάποιες αλήθειες για να μην κοροϊδευόμαστε δηλαδή!
Όποιο νέο παιδί λέει ότι θέλει σοβαρά να προχωρήσει στο ποδόσφαιρο, πρέπει να ξέρει από την αρχή μια αλήθεια: τίποτα δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν χαρίζεται.
Για να ξεχωρίσεις χρειάζεται να λιώσεις. Και για να σταθείς ψηλά, πρέπει να αντέχεις περισσότερα απ’ τους άλλους. Ταλέντο μόνο δεν φτάνει. Αν δεν το συνοδεύει χαρακτήρας, μυαλό και ατελείωτη δουλειά, δεν πάει πουθενά.
Το ποδόσφαιρο θέλει θυσίες. Λιγότερη διασκέδαση, λιγότερος προσωπικός χρόνος, λιγότερες “παρέες”. Ίντερνετ, ξενύχτια και χαζομάρες.
Είναι δεδομένο ότι οι περισσότεροι δεν αντέχουν αυτή τη διαδικασία. Και είναι επίσης δεδομένο ότι στις πρώτες δυσκολίες, στην πρώτη πίεση και στα πρώτα μπινελίκια, η πλειοψηφία θα τα παρατήσει και θα πάει στα εύκολα.
Θα μπορούσα να γράφω επι ώρες για την <<ευαισθησία>> πλέον των νέων παιδιών και την ευκολία με την οποία κουνάνε <<μαντήλι>> για να την κάνουν για <<πλατεία>> μεριά! Είναι σημεία των καιρών και άλλων πολλών πραγμάτων και γι αυτό δεν θέλω να ακούω άλλο δικαιολογίες του τύπου <,αδικήθηκα>> και αλλά τέτοια χαζά! Αν κανείς αξίζει και μπει στον κόπο να δουλέψει όπως πρέπει τότε μπορεί να εξελιχθεί !!!