Μιλώντας με ανθρώπους απο τον περίγυρο μου διαπιστώνω ένα <<ταρακούνημα>> κάθε φορά που μιλάμε για ενοίκια και κατάλαβα και εγώ το τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει με τα ενοίκια στην Θεσσαλονίκη. Δεν είναι απλώς ακριβά τα ενοίκια στην Θεσσαλονίκη, είναι παραλογισμός πια. Τα ίδια σπίτια, τα ίδια τετραγωνικά, συχνά ούτε καν ανακαινισμένα, και όμως ζητάνε ποσά λες και μιλάμε για Μόναχο ή Παρίσι. Χωρίς να έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό στα δεδομένα που υπήρχαν πριν.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι κοινωνικό. Πλέον η στέγη έχει καταστεί επένδυση και οχι βασική ανάγκη και εκεί κάπου χάνεται το πράμα.
Νέοι άνθρωποι δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό, ζευγάρια δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια, φοιτητές στοιβάζονται ή φεύγουν από τις πόλεις. Και όλα αυτά ενώ οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι.
Κάπου εδώ θα έπρεπε να παρέμβει όπως οφείλει για να σταματήσει αυτή η υπερβολή και η εκμετάλλευση που δεν δίνει προοπτική και ελπίδα σε νέους ανθρώπους. Δεν είμαι τεχνοκράτης για να μπορέσω εκτός απο την κριιτική και τις παρατηρήσεις να κάνω και προτάσεις για την λύση του προβλήματος! Γι αυτό υπάρχει το κράτος και οι εκλεκτικοί μηχανισμοί.
Έτσι όπως πάνε τα πράγματα οι νέοι άνθρωποι που θέλουν να φτιάξουν την ζωή τους,θα πάρουν τα βουνά και τα λαγκάδια και θα τους ψάχνουμε. Και τότε ποιος θα μείνει να κρατήσει αυτές τις πόλεις ζωντανές;
Η στέγη δεν μπορεί φίλοι μου αγαπημένοι να είναι πολυτέλεια αλλά παράγοντας για μια ζωή με αξιοπρέπεια.