Μετά απο την δεκαετία των μνημονίων και την περίοδο covid η αλήθεια είναι ότι άλλαξαν κάποια πράγματα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και κυρίως σε ότι αφορά τους ρεαλιστικούς στόχους που θα πρέπει να βάζουν τα σωματεία! Το δίλημμα λοιπόν που επικρατεί είναι αν θα πρέπει να βάζουν πάνω απο όλα σαν στόχο αποκλειστικά την διάκριση η απλά και μόνο η συμμετοχή και όπου βγει.
Απο το συγκεκριμένο ερώτημα προκύπτουν όλα τα άλλα ζητήματα που αφορούν την οργάνωση, τον προγραμματισμό, τα οικονομικά μεγέθη κλπ. Μην ξεχνάμε ότι τα ερασιτεχνικά σωματεία έχουν πλέον και έναν κοινωνικό ρόλο, ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο.
Η διάκριση ως αποκλειστικός στόχος σημαίνει ότι θα πρέπει να τεθούν υψηλά στάνταρ και μια διαφορετική νοοτροπία.Ωστόσο, όταν η διάκριση μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι. Η υπερβολική πίεση, ο αποκλεισμός όσων δεν ανταποκρίνονται στις υψηλές απαιτήσεις μπορεί να οδηγήσουν στην απομάκρυνση παιδιών και νέων από τον αθλητισμό.
Αντίθετα η λογική της συμμετοχής δίνει έμφαση στη χαρά του παιχνιδιού, στη σωματική και ψυχική υγεία, στην κοινωνικοποίηση και άλλες έννοιες που εκπορεύονται απο το <<Ευ Αγωνίζεσθαι>>. .
Αυτή η προσέγγιση του διλήμματος συμβάλλει στη μαζική άθληση και δημιουργεί υγιείς αθλητικές <<κυψέλες>>. Παράλληλα, όμως, μπορεί να περιορίσει τα κίνητρα για εξέλιξη και να δυσκολέψει την ανάδειξη αθλητών που έχουν τη δυνατότητα και τη φιλοδοξία να προχωρήσουν σε υψηλότερο επίπεδο.
Το ζήτημα είναι αν υπάρχει μια μέση λύση μεταξύ των δύο επιλογών.Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο πρέπει να έχει μια αγκαλιά για όλους και μέσα στις τάξεις του να εντάξει και να συνθέσει διαφορετικές προσεγγίσεις.Να έχει ανοιχτές τις πόρτες για όλους αλλά παράλληλα να διασφαλίζει διαδρομές και γι αυτούς που θέλουν να κυνηγήσουν την αγωνιστική διάκριση.
Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δεν είναι μόνο μετάλλια και αποτελέσματα. Είναι χώρος διαμόρφωσης χαρακτήρων, αξιών και κοινωνικής προσφοράς. Όταν τα σωματεία καταφέρνουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην επιδίωξη της διάκρισης και την συμμετοχή, τότε εκπληρώνουν στον μέγιστο βαθμό τον κοινωνικό τους ρόλο.
Νομίζω ότι με τις σημερινές συνθήκες σωστά τα σωματεία και οι παράγοντες έχουν αναπροσαρμόσει πολλές απο τις σκέψεις τους και δεν ξεφεύγουν απο τα επιτρεπτά όρια.Θα επιδιώξουν ναι μεν την διάκριση αλλά μέσα απο μια διαδικασία και όταν θα είναι πλέον ώριμες οι συνθήκες...