Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο κυρίως σε νέα παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο να ζηλεύουν συμπαίκτες και αντιπάλους και αυτό για όσους γνωρίζουν είναι ανασταλτικός παράγοντας για μια πετυχημένη πορεία!!!
Όταν ένας παίκτης ζηλεύει τους συμπαίκτες του γιατί έχουν περισσότερο χρόνο συμμετοχής,έχουν ταλέντο, μεγαλύτερη αναγνώρισιμότητα,συγκρίνει συνεχώς τον εαυτό του με αυτούς ,τότε μοιραία δεν κοιτάει πως θα γίνει καλύτερος!Αυτό τον απομακρύνει απο τους στόχους του και μειώνει την τεχνική και φυσική του κατάσταση.
Ο νεαρός παίκτης που ζηλεύει τον συμπαίκτη του μοιραία θα έχει μονίμως θυμό,ανασφάλεια και μονίμως θα είναι απο όλα απογοητευμένος!Μέσα του θα πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι ευνοούνται η οτι δεν αναγνωρίζεται τίποτα <<δικό>> του με συνέπεια να μην έχει αυτοπεποίθηση και να μην έχει πλέον κίνητρο....
Όλοι γνωρίζουμε ότι το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα.Η ζήλια μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη εμπιστοσύνης,κακή επικοινωνία με συμπαίκτες με συνέπεια να μειώνεται η συνοχή της ομάδας με τις όποιες συνέπειες.
Ο ζηλιάρης παίκτης αντιμετωπίζει τον συμπαίκτη του ως απειλή ενώ συνηθίζει να ρίχνει με μεγάλη ευκολία την ευθύνη στον προπονητή,στους συμπαίκτες,στην κερκίδα,στον πρόεδρο!Μόνο ο ίδιος δεν φταίει σε τίποτα!.Έτσι χάνει πολύτιμες ευκαιρίες να μάθει, να βελτιωθεί και να εξελιχθεί πιο γρήγορα.
Η ζήλια και άλλα πολλά θα πρέπει να μπαίνει σαν θέμα συζήτησης απο όλους τους προπονητές στα μαθήματα θεωρίας κατά την διάρκεια της εβδομάδας γιατί μάλλον έχουμε επικεντρωθεί όλοι μας στην τεχνική και στην φυσική κατάσταση και έχουμε εγκαταλείψει έννοιες που θα πρέπει να βιώνουμε παράλληλα.
Η ζήλια «φρενάρει» την εξέλιξη γιατί μετατρέπει την ενέργεια του νεαρού ποδοσφαιριστή από δημιουργική (βελτίωση, μάθηση, προσπάθεια) σε καταστροφική (σύγκριση, αρνητικές σκέψεις, άγχος). Αντίθετα, όταν μετατραπεί σε υγιή ανταγωνισμό, μπορεί να γίνει κινητήριος δύναμη για πρόοδο.