Ξεκινησα πριν 17 χρονια με μεγάλη αγάπη και διάθεση να φτιάξω δική μου ακαδημία στην περιοχή που αγαπώ τον Φοίνικα και με την βοήθεια των Ιταλών να κάνω στην πόλη κάτι που δεν υπήρχε.
Τα καταφέραμε όλοι μαζί βγήκαμε πρωταθλητές ΕΠΣΜ, πήραμε 14 πρώτες θέσεις σε τουρνουά 9 δεύτερες και άλλες τόσες τρίτες. Γενικότερα ήμασταν μία ακαδημία που ήταν αρκετά αξιόλογη με 115 παιδιά 7 προπονητές κτλ.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλη την πόλη σήμερα που υπάρχει έστω και ένας αθλητής σε κάθε ομάδα που πέρασε απο την 
ακαδημία.
ακαδημία. Σε ένα απο τα ταξίδια μου λοιπόν στη Ρώμη πριν 6-7 χρονια, συναντηθήκαμε με τον τότε πρόεδρο Fabio Liverani, του είπα τα όνειρά μου, τις ανησυχίες μου και ότι <<θα προσπαθήσω να βοηθήσω όσες οικογένειες μπορώ να εκπληρώσουν το όνειρό τους τα παιδιά.>>
Γύρισε και μου είπε <<Βαλα... στη ζωή αν μπλέξεις το συναίσθημα με την εργασία σου θα αποτύχεις γιατί αυτούς που βοηθάς οι περισσότεροι σου γυρίσουν την πλάτη.>>
Τι λέτε είχε δίκιο????
Grazie master.