Συχνά πυκνά παρατηρώ μια υπεροψία απο ποδοσφαιριστές και αυτό στο τέλος της ημέρας γίνεται βίωμα σε όλο το έμψυχο δυναμικό και να παρουσιάζεται η ομάδα υπεροπτική.Ομάδες δηλαδή με δυναμική και ιστορία πέφτουν στην παγίδα της υπεροψίας με συνέπεια αγωνιστικά όλο αυτό να γυρίζει μπούμερανγκ.
Η υπεροψία φίλοι συναγωνιστές και συνοδοιπόροι σε κάνει να υποτιμάς τον αντίπαλο και αυξάνει την πίεση στις τάξεις της ομάδας. Τι δεν καταλαβαίνετε δηλαδή!
Όταν μια ομάδα θεωρεί ότι έχει "καθαρίσει" το παιχνίδι πριν καν μπει στον αγωνιστικό χώρο, τότε ρίχνει αυτόματα την έντασή της. Παράλληλα, τροφοδοτεί τον αντίπαλο με έξτρα κίνητρο στην ουσία δηλαδή τον συσπειρώνει . Οι δηλώσεις, τα σχόλια, οι ειρωνείες ή ακόμα και η "χαλαρότητα" στην προετοιμασία, λειτουργούν σαν <<ξύπνημα>> για την άλλη πλευρά. Σε έναν αγώνα που ίσως φαινόταν εύκολος, ξαφνικά βρίσκεσαι να κυνηγάς το σκορ.
Επιπλέον, το να φτάνεις στο γήπεδο με αέρα υπεροχής αυξάνει κατακόρυφα την ψυχολογική πίεση. Όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα είχες φανταστεί, η απογοήτευση, ο εκνευρισμός και η απώλεια πειθαρχίας κάνουν την εμφάνισή τους. Εκεί φαίνεται και ο πραγματικός χαρακτήρας της ομάδας.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τα λόγια δεν παίζουν ποδόσφαιρο και η μπάλα δεν γνωρίζει φανέλες, ιστορίες ή βαθμολογικές διαφορές.
Η μπάλα «σέβεται» μόνο την προσπάθεια, τη συγκέντρωση, την ταπεινότητα και τη σοβαρότητα.
Κάθε αντίπαλος αξίζει σεβασμό και όχι φόβο και κάθε ομάδα που πραγματικά έχει ποιότητα, δεν έχει ανάγκη να το φωνάξει.
Το αποδεικνύει εκεί που μετράει! Δηλαδή μέσα στο γήπεδο.