Η απώλεια νέων ανθρώπων στην άσφαλτο είναι μια τραγωδία που επαναλαμβάνεται καθημερινά και δεν πρέπει να τη δεχτούμε ως "κανονικότητα". Η κατάσταση απαιτεί άμεση και συλλογική δράση.Δεν είναι δυνατόν καθημερινά να χάνονται ζωές και όλοι μας να το θεωρούμε κάτι το φυσιολογικό!!!Κάπως έτσι φαίνεται ότι αντιμετωπίζουμε το όλο θέμα.
Φτάνει πια! Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε τον θάνατο στην άσφαλτο! Δεν πρέπει!
Κάθε μέρα ξυπνάμε και κοιμόμαστε με τις ίδιες τραγικές ειδήσεις: άλλος ένας νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του στην άσφαλτο. Άλλο ένα μηχανάκι, άλλο ένα ΙΧ, άλλη μια οικογένεια διαλυμένη. Και το χειρότερο; Έχουμε αρχίσει να το θεωρούμε "φυσιολογικό".
Δεν είναι φυσιολογικό να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι σε τροχαία.
Δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό να συνεχίζουμε την καθημερινότητά μας σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Δεν είναι απλώς "μια κακιά στιγμή". Είναι ευθύνη όλων μας.
Είναι πολλά τα αίτια και διαχρονικά και σίγουρα έχουν να κάνουν με την υπερβολική ταχύτητα,την οδήγηση χωρίς κράνος,ζώνη και οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ ή ουσιών.
Να προσθέσουμε και την αδιαφορία για τους κανόνες του ΚΟΚ και τους δρόμους παγίδες ανα την Ελλάδα.
Το πιο βασικό όμως κατα την γνώμη μου είναι η έλλειψη παιδείας που θα πρέπει να ξεκινήσει απο το δημοτικό και να εξελιχθεί σε μάθημα μέχρι το πανεπιστήμιο. Ήρθε η ώρα όμως και εμείς να κάνουμε κάτι! Ο καθένας απο εμάς να κάνει το χρέος του! Ώρα να πούμε "ΦΤΑΝΕΙ"!
Δεν αρκεί να θρηνούμε. Πρέπει να κινητοποιηθούμε. Να μιλήσουμε στα παιδιά μας, στους φίλους μας, στους γείτονες. Να στηρίξουμε καμπάνιες ευαισθητοποίησης. Να απαιτήσουμε ουσιαστικούς ελέγχους. Να σταματήσουμε να σιωπούμε όταν βλέπουμε ανεύθυνη οδήγηση.
Να ξεκινήσει μια καμπάνια και να μην σταματήσει ποτέ! Σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας, στην γειτονιά, στο γήπεδο, στο πάρκο! Παντού!
Χρειαζόμαστε μια εθνική εκστρατεία για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων. Με σεμινάρια στα σχολεία, με δυνατές εικόνες στα social media, με πραγματικές μαρτυρίες, με ενημέρωση αλλά και πίεση στους θεσμούς για ουσιαστικά μέτρα.
Χάνονται κάθε μέρα ζωες νέων ανθρώπων!Είναι τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, οι φίλοι μας.
Ας μην περιμένουμε να θρηνήσουμε "τον δικό μας" για να ξυπνήσουμε και μακάρι το επόμενο "μοιραίο τροχαίο" να είναι αυτό που δεν έγινε ποτέ