Όταν ο Θόδωρος Τσελίδης ηττήθηκε στον προημιτελικό από μία στιγμή απροσεξίας και ενθουσιασμού, ο γεμάτος έπαρση Γάλλος αντίπαλος, το μόνο που σκέφτηκε ήταν να πανηγυρίσει με την εξέδρα.
Αντίθετα ο ίδιος γεμάτος ενσυναίσθηση, μπήκε στην θέση του αντιπάλου του που όπως όλοι οι αθλητές είχε σαν όνειρο την κατάκτηση ενός μεταλλίου. Ένιωσε τον πόνο του, την συντριβή του. Κι αυτό ισούται με εκατό μετάλλια.
Το πρώτο πράγμα που έκανε δεν ήταν να πανηγυρίσει, να σφίξει τις γροθιές, αλλά να τον πάρει μία παρηγορητική αγκαλιά.
Αυτό είναι το μεγαλείο του αθλητισμό!!!Αυτά τα περίεργα συναισθήματα μόνο στον χώρο του αθλητισμού μπορεί κανείς να τα νιώσει τόσο έντονα!!!Αυτά είναι τα μηνύματα που πρέπει να στέλνουμε στην νεολαία!!!Αυτά θα πρέπει να είναι τα πρότυπα για τα μικρά παιδιά!!!Αυτά θα πρέπει η εκπαιδευτική κοινότητα να κωδικοποιήσει και να τα εντάξει στο πρόγραμμα μαθημάτων!!!
Τι να το κάνω να έχω έναν άνθρωπο με τεράστια μόρφωση που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και να συνεισφέρει στην κοινωνία έχοντας πρότυπα και ιδανικά που μπορούν να κάνουν τα πράγματα καλύτερα!
Γενικά αυτές τις μέρες παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις δηλώσεις αθλητών που συμμετέχουν στην Ολυμπιάδα και πραγματικά έχουν πολύ ενδιαφέρον και αυτών που νικούν και αυτών που χάνουν.