Στο διάβα της ζωής είναι πολλές οι απογοητεύσεις και οι δυσκολίες που μπορεί να νιώσει κανείς και εκεί θα πρέπει να είναι <<εκπαιδευμένος>> να μπορεί να τις ξεπεράσει και να βγει και πάλι στην επιφάνεια για να μην πνιγεί!!!
Είναι πολλές οι στιγμές που που θέλει κανείς να ουρλιάξει και να αναρωτηθεί <<γιατι;γιατι;γιατι;>>
Αυτή είναι η ζωή!!!Με τα καλά και τα άσχημα της!!!Η ζωή είναι στιγμές και εγώ πράγματι χαίρομαι που μέσα απο αυτήν γνώρισα ανθρώπους που πρόσφεραν με τα στραβά και τα ανάποδα τους και έδωσαν μάχες για το καλό της νεολαίας!!!
Βρέθηκα και πάλι σήμερα με τον Διονύση Ψωμιάδη και προσπαθήσαμε να θυμηθούμε πράγματα και καταστάσεις που μας συνέδεαν και μέσα απο τις αντιρρήσεις και τις διαφωνίες μας καταλάβαμε ότι είχαμε τελικά έναν κοινό στόχο στον οποίο θέλαμε να φτάσουμε, ενδεχομένως απο διαφορετικούς δρόμους.
Μπορεί να αδικήθηκε και να αδίκησε κάποιους όμως θέλει να θυμάται μόνο τις καλές στιγμές και δεν λέει κακιά κουβέντα σε κανέναν. Δίνει μάχη με κύματα και με θεριά που δεν παλεύονται εύκολα, αλλά είναι σίγουρο ότι ο ποντιακός εγωισμός του δεν θα τον αφήσει να υποκύψει και να παραδοθεί!!!
Οι στιγμές ποτέ δεν μπαίνουν σε καλούπι αλλά έρχονται αυθόρμητα και κάπως έτσι έγινε η συνάντηση της φωτογραφίας σε κάποιο πολιτιστικό χώρο εκείνης της εποχής.
Χαίρομαι λοιπόν που μέσα σε μια μακριά διαδρομή γνώρισα και γνωρίζω ανθρώπους σε έναν χώρο δύσκολο που όμως δημιουργεί φιλίες και παρέες!
Ο χρόνος βέβαια είναι ύπουλος όμως σημασία έχει κανείς να μάχεται και να παλεύει όρθιος όπως κάνει ο σερ Διονύσης!
Υ.Γ Τι μου θύμησες φίλτατε και αγαπητέ Νίκο Φιλιππιάδη με την φωτογραφία που μου έστειλες