Εντάξει καλή είναι η ομαδικότητα αλλά για να λειτουργήσει ένας <<οργανισμός>> θα πρέπει στο <<τιμόνι>> να υπάρχει και ένας επικεφαλής που μπορεί να εμπνεύσει και να οδηγήσει σε γαλήνια νερά το όλο οικοδόμημα.
Αυτό γίνεται και στην περίπτωση του Καμπανιακού όπου ο Θωμάς Μουρμούρας κατάφερε να συνθέσει και να συνενώσει δυνάμεις και βλέπουμε και παρακολουθούμε όλη μια υγεία στο clup.
Ακόμη και άνθρωποι που για διαφόρους λόγους ήταν απομακρυσμένοι απο την ομάδα πλέον έχουν συστρατευτεί στον κοινό αγώνα για το καλό της νεολαίας. Γιατί ένα νέο παιδί βλέποντας όλα αυτά που γίνονται και την πορεία της πρώτης ομάδας, σίγουρα δελεάζεται και έλκετε στο να προσπαθήσει να φτάσει να αγωνίζεται σε πρώτη φάση στην μεγάλη ομάδα και μετά ότι καλύτερο.
Στην διαδρομή αυτής της διαδικασίας το κάθε παιδί θωρακίζεται με όλα αυτά που διδάσκει το ποδόσφαιρο και είναι σίγουρα απο αυτή την διαδικασία το κάθε παιδί θα βγεί ποιο δυνατό και πιο έτοιμο να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής.
Γι αυτό ο Θωμάς Μουρμούρας και κάθε πρόεδρος επιτελούν θεάρεστο έργο και θα πρέπει να τυγχάνουν της ηθικής και όχι μόνο συμπαράστασης για να παίρνουν δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσουν.