Με πήρε τηλέφωνο πολύ καλός φίλος προπονητής παλιά καραβάνα που εκτός των άλλων έχει και πολλές ευαισθησίες και κάναμε μια πολύ καλή κουβέντα σχετικά με τις ομάδες που έχουν εγκαταλείψει την ενεργό δράση και η αγωνία του περικλείεται στο ερώτημα <<τι γίνεται τώρα;>>
<<Η αγωνία μου είναι το τι θα γίνουν όλα αυτά τα νέα παιδιά που μπορεί να μην έκαναν επαγγελματική καριέρα αλλά θα απασχολούνταν με τον αθλητισμό και δεν θα είχαν το μυαλό τους σε χίλιους δυό διαβόλους>> μου είπε στο ξεκίνημα της κουβέντας και συνέχισε φανερά προβληματισμένος <<θα πρέπει πλέον το ποδόσφαιρο και κυρίως το ερασιτεχνικό με όλα τα νέα δεδομένα να το βλέπουμε σαν ένα κοινωνικό έργο που θα πρέπει κάποιοι να το επιτελέσουν. Θα πρέπει να σκεφτούμε όλα αυτά τα παιδιά που έχουν μείνει στα χωριά και που αναζητούν διεξόδους για να νιώθουν καλύτερα με όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν στα χωριά σε ότι αφορά τους νεολαίους. Θα πρέπει λοιπόν να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να βάλουμε πλάτη γιατί σε διαφορετική περίπτωση σε λίγα χρόνια θα τραβάμε τα μαλλιά μας με όλα όσα θα βλέπουν τα μάτια μας. Να κινητοποιηθούμε και να οργανώσουμε κατά κάποιο τρόπο όλα αυτά τα μικρά παιδιά τα οποία θα πρέπει να τα μαζεύουμε στους αθλητικούς χώρους και στην συνέχεια να παίζουμε κάποια φιλικά παιχνίδια. Να υπάρχει στην ουσία μια αθλητική δραστηριότητα που έχει σταματήσει. Θα πρέπει επίσης να δουν το θέμα και οι τοπικοί φορείς και να βοηθήσουν με οποιοδήποτε τρόπο να βρουν διέξοδο στον αθλητισμό όλα αυτά τα παιδιά και να αποκτήσουν και πάλι ζωή όλα αυτά τα χωριά.Γιατί αθλητισμός σημαίνει πολιτισμός και δεν είναι πολιτισμός μόνο οι αμφιβόλου ποιότητας και αξίας θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες...>>
Ήταν χείμαρρος ο έμπειρος και καταξιωμένος προπονητής που τελειώνοντας πρόσθεσε οτι <<θα είμαι πρώτος σε μια τέτοια προσπάθεια που εννοείται ότι θα είναι ανιδιοτελής>>