 |
| Στάθης Γεωργιάδης,Γιάννης Κεμανετζής,Γιώργος Ατματζίδης απο την <<ακαδημία>> εκείνης της εποχής |
Μια φορά και έναν καιρό που λέτε όπως όλα τα παιδιά που ξεκινούν το ποδόσφαιρο στα πρώτα βήματα, είχαμε όνειρα και φιλοδοξίες. Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα δύσκολα χρόνια να ονειρευόμαστε και να βάζουμε τους δικούς μας στόχους. Ακαδημίες και σχολές ποδοσφαίρου μπορεί να μην υπήρχαν, όμως υπήρχε η αγάπη για το ποδόσφαιρο και αυτό απο μόνο του ήταν τόσο δυνατό που προσπερνούσε όλες τις υπόλοιπες δυσκολίες. Νέα παιδιά τότε δίναμε το χαρτζιλίκι μας για να δημιουργήσουμε μια ομάδα με μικρά παιδιά(το ίδιο είχαν κάνει και άλλα χωριά) και με μια υποτυπώδη οργάνωση είχαμε καταφέρει να αγωνιζόμαστε μεταξύ μας τα γύρω χωριά και κάπως έτσι να δημιουργηθούν οι ομάδες εκείνης της εποχής, με παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωναν εκεί.
Έτσι δημιουργήθηκαν φιλίες που κρατάνε μέχρι και σήμερα και έχουν βοηθήσει στην ανάπτυξη υγειών σχέσεων μεταξύ των τοπικών κοινωνιών.
Δεν θέλω να κάνω σύγκριση με την σημερινή εποχή γιατί θα ήταν άτοπη, απλά θα πρέπει να επισημάνω τις τεράστιες διαφορές και την χαοτική κατάσταση που αντιμετώπιζαν εκείνα τα νέα παιδιά με τα σημερινά. Αυτά γιατί η ιστορία και η διαχρονική προσφορά αμέτρητων ανθρώπων για να φτάσουμε στο σήμερα δεν πρέπει να απαξιώνεται και να ξεχνιέται!!!