Δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει επίσημο αλλά νομίζω ότι θα πρέπει πλέον στις διάφορες σχολές προπονητών που γίνονται να αφιερωθεί περισσότερος χρόνος στην εκπαίδευση τους στην παροχή πρώτων βοηθειών και την χρήση απιδινωτή. Μετά απο όλα αυτά να μπορούν βέβαια να είναι πιστοποιημένοι για να μπορούν και να τον χρησιμοποιούν αν υπάρξει ανάγκη.
Οι προπονητές είναι οι άνθρωποι που είναι ολημερίς και ολονυχτίς μέσα στο γήπεδο είτε για προπονήσεις είτε για αγώνες και θα πρέπει να είναι οι πρώτοι που θα πρέπει με κάποιον τρόπο να πιστοποιηθούν.
Θυμάμαι ένα παιχνίδι πριν πολλά χρόνια μέσα στον Λαγκαδά μεταξύ της ΑΠΕΛ και του Φοίνικα Πολίχνης. Γίνεται μια φάση μπροστά στην εστία των γηπεδούχων και γυρίζει η γλώσσα ενός ποδοσφαιριστή. Ο έμπειρος Θανάσης Δημόπουλος πήρε χαμπάρι και λόγω της εμπειρίας το τι συνέβαινε και φεύγει με χίλια σχεδόν στην άλλη άκρη του γηπέδου και με την βοήθεια την δική του και του γιατρού αγώνα, επανήλθε ο ποδοσφαιριστής στην ζωή!!!
Ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός που διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια μου και είδα απο κοντά το πως μπορεί πράγματι να σωθεί μια ζωή αν υπάρχει εκπαίδευση και εμπειρία για τέτοια γεγονότα.
Όλα αυτά βέβαια που προτείνω θα πρέπει να οργανωθούν και να υλοποιηθούν σε συνεργασία με την επιστημονική κοινότητα.
Επειδή στο τιμόνι του Πανελλήνιου συνδέσμου προπονητών ποδοσφαίρου υπάρχει ένας άνθρωπος με ευαισθησίες πάνω στο θέμα, όπως είναι ο Λάμπρος Ανδριόπουλος είμαι σίγουρος ότι θα ασχοληθεί με το θέμα και θα δρομολογηθούν εξελίξεις προς την κατεύθυνση που αναλύομαι παραπάνω.