Καμιά φορά αναλογίζομαι το πόσα πράγματα στερείται ένας ποδοσφαιριστής απο τα παιδικά του χρόνια για να μπορέσει να αντιμετωπίσει και να σταθεί με αξιοπρέπεια σε έναν δύσκολο πράγματι χώρο.
Έναν χώρο στον οποίο θα πρέπει να μάθεις να συνυπάρχεις με πολλούς ανθρώπους διαφορετικών χαρακτήρων και επιδιώξεων.
Από τα σημαντικότερα αν όχι το σημαντικότερο που θα πρέπει να τιθασεύσει ένας ποδοσφαιριστής απο τα πρώτα του βήματα για να μπορέσει να επιβιώσει μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων, είναι το <<εγώ.>>
Είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία του <<εγώ>> με το <<εμείς>> γιατί σε διαφορετική περίπτωση μπορεί κανείς να οδηγηθεί στην καταστροφή. Είναι άπειρα τα παραδείγματα όπου ποδοσφαιριστές με τεράστια προσόντα δεν μπόρεσαν να σταθούν στον χώρο γιατί πρόβαλαν και είχαν σαν προτεραιότητα του <<εγώ>> έναντι του <<εμείς>> που είναι η βασική αρχή σε ένα ομαδικό άθλημα όπως είναι το ποδόσφαιρο.
Νομίζω ότι και οι προπονητές πριν καν ξεκινήσουν οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να εμφυσήσουν την διαφορετικότητα των δύο εννοιών και το πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στην πορεία μιας ομάδας.