Του Στάθη Γεωργιάδη
Με αφορμή τις τελευταίες επιθέσεις που δέχτηκαν για άλλη μια φορά οι κρατικές δομές πρόνοιας, θα ήθελα να επισημάνω κάποια πράγματα προς αποκατάσταση μιας στρεβλής εικόνας, που θέλουν να περάσουν τεχνηέντως κάποιοι <<κύκλοι>> με προφανείς σκοπούς.
Θα ήθελα λοιπόν πρώτιστα να συστήσω σε όλους αυτούς που με μεγάλη ευκολία ρίχνουν το <<ανάθεμα>> πριν το κάνουν, να γνωρίσουν αυτούς του χώρους και το έργο που παράγεται μέσα σε αυτούς.
Να γνωρίσουν τις υπηρεσίες που διαχρονικά προσφέρουν προς την κοινωνία και σε όλους όσους περιθάλπουν.
Σε όλους αυτούς που με μεγάλη ευκολία αμαυρώνουν μια τεράστια προσπάθεια και κάνουν κριτική εκ του ασφαλούς, με περίσσια αγάπη θα τους συνιστούσα πριν βγάλουν την όποια <<χολή>> να επισκέπτονται τέτοιους χώρους και ιδίοις όμμασι να διαπιστώσουν το τεράστιο έργο που παράγεται και πόσο διαφορετική είναι η εικόνα που παρουσιάζεται απο κάποιους λίγους.
Οι χώροι πρόνοιας δεν έχουν να φοβηθούν και να κρύψουν τίποτα και η εξωστρέφεια είναι το πρώτο μελλούμενο και ένας απο τους βασικούς στόχους για να μπορέσει και η κοινωνία να αντιληφθεί το μέγεθος του πράγματος και να αναγνωρίσει μια τεράστια προσπάθεια.
Σε αυτήν την <<μάχη>> η πρόνοια χρειάζεται συμμάχους για να προβληθεί το έργο της και όχι εχθρούς που θα προβάλουν το κακό και μια άσχημη εικόνα που με τεράστιο αγώνα έχει αλλάξει κατά πολύ.
Με ενοχλεί που υπάρχει μια λανθασμένη εικόνα σε πολλούς για τους προνοιακούς χώρους και πιστέψτε με δίνω μαζί με άλλους πολλούς τον αγώνα για να την αλλάξουμε ! Και αλλάζει!
Σε ένα <<χωριό>> 500 ανθρώπων είναι φυσιολογικό να υπάρχουν μικρά η μεγάλα προβλήματα και χρειάζεται συνένωση δυνάμεων για να ξεπεραστούν. Χρειάζεται προθυμία και αγάπη προς τον συνάνθρωπο γιατί μόνο τότε το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που επιθυμούμε όλοι.
Οι προνοιακοί χώροι κάνουν τεράστια βήματα προόδου και νομίζω ότι η στοχοποίηση τους απο κάποιους <<κύκλους>> δεν μπορεί να αμαυρώσει επ ουδενί όλα όσα με πολύ κόπο και αγάπη έχουν καταφέρει όλοι όσοι έχουν ταχθεί να υπηρετούν αυτούς τους χώρους.
Θα μπορούσα να γράφω επι ώρες για τα προβλήματα, για τις πίκρες,
για την αγάπη, για την ανάπτυξη εννοιών και συναισθημάτων που δύσκολα συναντάει κανείς, για τις χαρές, για την μοναδική ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ εργαζομένων και
περιθαλπόμενων που έχουν εξελιχθεί σε οικογένεια και άλλα πολλά που δεν μπορούν
να αποτυπωθούν σε μια παράγραφο.
Χρειάζεται λοιπόν να σκύψουν όλοι με ευαισθησία σε όλο αυτό
το οικοδόμημα που λέγεται «προνοιακές δομές»