Γράφει ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Η παρακμή της αερόβιας ικανότητας οφείλεται στην βαθμιαία εκφύλιση και φθορά διαφόρων λειτουργιών που σχετίζονται με την μεταφορά του οξυγόνου στον οργανισμό.
Έτσι με τα χρόνια διαταράσσεται η ανταλλαγή των αναπνευστικών αερίων στους πνεύμονες χάνεται η ελαστικότητα των αιμοφόρων αγγείων μειώνεται η συσταλτικότητα του μυοκαρδίου και χαμηλώνει η μέγιστη καρδιακή συχνότητα.
Για παράδειγμα η μέγιστη καρδιακή συχνότητα πέφτει στους 150 στα 70 χρόνια.
Ωστόσο όμως η ελάττωση της αερόβιας ικανότητας που συνοδεύει το πέρασμα του χρόνου δεν οφείλεται μόνο στο βιολογικό εκφυλισμό.
Ένα μεγάλο μέρος αποδίδεται στην υποκινητικότητα και τον περιορισμό των φυσικών δραστηριοτήτων και γενικά στην καθιστική ζωή.
Πειραματικές εργασίες μια από αυτές είναι και η δική μου δημοσιευμένη εργασία, που έχει δείγμα από 1000 άτομα μέσης ηλικίας, με διάφορες δραστηριότητες ο κάθε ένας από αυτούς, έχουν δείξει πως η συνεχής άθληση βοηθάει ώστε η μείωση της αερόβιας ικανότητας που επέρχεται με την ηλικία να περιορίζεται.
Έχω ένα παράδειγμα στην εργασία μου : 50 χρόνος που γυμναζόταν είχε κατά μέσο όρο την αερόβια ικανότητα ενός δείγματος 40χρονου που δεν γυμναζότανε. (υπάρχει και δείγμα 35χρονου).
Με άλλα λόγια η αερόβια άσκηση οδηγεί σε ένα βιολογικό ξανάνιωμα 10 με 15 χρόνια.
Δείγμα 70χρονου που ποτέ δεν σταμάτησε να γυμνάζεται έδειξε πως ήταν νεότερος με κριτήριο πάντα την αερόβια ικανότητα από πολλούς αγύμναστους 20χρονους.
Έτσι βλέπουμε πως γηρατειά δεν σημαίνει αναπόφευκτα και επιδείνωση της σωματικής κατάστασης και πως ποτέ δεν είναι αργά για να αρχίσει κανείς να γυμνάζεται.
Η ανάγκη για αερόβια άσκηση έχει γίνει πιεστική και επιτακτική στην εποχή μας.
Μια εποχή όπου η τεχνολογική εξέλιξη αντικατέστησε τη σωματική εργασία με την μηχανή και μας επέβαλε ένα αυτοματοποιημένο καθιστικό αγχώδη και αφύσικο τρόπο ζωής.
Ζούμε σε μια εποχή που τη χαρακτηρίζει ο κινητικός περιορισμός και η υποκινητικότητα.
Υπολογίζεται πως το 80% των ανθρώπων στα αστικά κέντρα εγκαταλείπουν με την ενηλικίωση τους κάθε μορφή σωματικής άσκησης και οδηγούνται σιγά σιγά σε βιολογική παρακμή.
Έτσι οι μύες που αποτελούν το 40% του σωματικού μας βάρους δέχονται καθημερινά υποτονικά ερεθίσματα κι έχουν πέσει σχεδόν σε αχρηστία.
Το μόνο αντίδοτο στην βιολογική αυτή φθορά είναι η αερόβια άσκηση.
Κι αυτό γιατί με την αερόβια άσκηση δραστηριοποιούνται όλα τα κύτταρα του οργανισμού και γυμνάζονται όχι μόνο οι μύες αλλά και το αναπνευστικό και κυρίως το καρδιαγγειακό σύστημα.
Και όταν λέω αερόβια εννοώ το τρέξιμο το κολύμπι την ποδηλασία το γρήγορο βάδισμα το χορό και γενικά φυσικές δραστηριότητες που έχουν αρκετή ένταση και διάρκεια για να επιταχύνουν την αναπνοή και να προκαλέσουν τις απαραίτητες καρδιοαναπνευστικές προσαρμογές.