Στις 8/9/2005 βιώσαμε την τραγική απώλεια του αδερφού μου Θανάση Καλόπουλου. Ενός νέου, υπέροχου, χαρούμενου ανθρώπου που όλοι μόνο καλά λόγια είχαν να πουν για αυτόν.
Από τότε και κάθε χρόνο, ο Σύνδεσμος Διαιτητών Ποδοσφαίρου Θεσσαλονίκης διοργανώνει έναν αγώνα στην μνήμη του. Ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη που συναντιόμαστε, θυμόμαστε και μιλάμε για τον Θανάση μας.
Αισθάνομαι την ανάγκη να δηλώσω την βαθιά μου ευγνωμοσύνη σε όλους όσους συμμετέχουν κάθε χρόνο με αγάπη και να εκφράσω την εκτίμηση μου που με τιμούν με την φιλία τους.
Οι παλιοί λένε πως ο άνθρωπος πραγματικά πεθαίνει όταν τον ξεχνάμε, αλλά χάρη σε εσάς φίλοι μου ο αδερφός μου παραμένει ΑΘΑΝΑΤΟΣ.