Με όλα αυτά που συμβαίνουν και μαθαίνουμε νομίζω ότι το πιο σοφό θα ήταν σε ότι αφορά τους <<μικρούς>> η υποχρεωτική συμμετοχή ενός στην ενδεκάδα και ενός στην δεκαοκτάδα.
Το όλο κλίμα βοηθούσε να παρθεί μια τέτοια απόφαση που έτσι κι αλλιώς είναι να γίνει σε δεύτερο χρόνο.
Θα υπήρχαν όπως πάντα κάποιες αντιδράσεις όμως θα πρέπει να κοιτάμε το γενικότερο καλό και όχι ο καθένας τον εαυτό του.
Είναι μονόδρομος γιατί διαφορετικά δεν υπάρχει λόγος να γίνεται τέτοια προσπάθεια στις ακαδημίες.
Ποιος είναι ο στόχος ενός παιδιού που κάνει τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο;
Να παίξει μπάλα σε πρώτη φάση στην μεγάλη ομάδα και δια μέσου αυτής να παίξει ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό επίπεδο.
Όταν λοιπόν φτάνει σε ηλικία 16-17-18-19 και ακόμη περιμένει να του δοθούν ευκαιρίες τότε την <<κάνει>> με ελαφριά πηδηματάκια!
Το μέτρο βοηθάει αναλόγως ως ένα σημείο να μην χάνονται παιδιά τουλάχιστον πριν δοκιμαστούν και κάνουν την προσπάθεια τους.
Η δικαιολογία <<αν είναι καλός θα τον βάλει ο προπονητής>> είναι παλιά και δεν μπορεί να σταθεί σε έναν σοβαρό διάλογο.
Νομίζω ότι και οι προπονητές θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να κάνουν τις δικές τους προτάσεις(αν ερωτηθούν βέβαια)προκρίνοντας πάντα το καλό του αθλήματος και το μέλλον αυτού.