Σαν σήμερα που λέτε σημειώνεται μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, όταν η εθνική Ελλάδας στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης, καθώς επικρατεί στον τελικό του Euro 2004 της διοργανώτριας Πορτογαλία με 1-0. Το γκολ σημειώνει στο 57ο λεπτό ο Άγγελος Χαριστέας, για να στείλει στα ουράνια όλους τους Έλληνες που με την γαλανόλευκη στα χέρια ξεχύθηκαν στους δρόμους πανηγυρίζοντας την μεγάλη και μοναδική επιτυχία.
Ένα ατελείωτο πάρτι στήνεται σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε όλον τον κόσμο, για να γιορτάσει ο Ελληνισμός τον θρίαμβο του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.
Βέβαια αυτήν την τεράστια επιτυχία την <<εξαργύρωσαν>> οι ποδοσφαιριστές που ανέβασαν κατακόρυφα τα κασέ τους και άρχισε η Ευρωπαϊκή αγορά να ενδιαφέρεται για τον Έλληνα ποδοσφαιριστή.Τίποτα περισσότερο.Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο,αφού αυτό δεν πήρε τίποτα από αυτό που του αναλογούσε.Μόνο παχιά λόγια και τίποτα άλλο!Καμία μέριμνα για μόνιμες λύσεις με συνέπεια οι ερασιτέχνες παράγοντες να συνεχίζουν να επαιτούν για να κρατήσουν όρθια τα σωματεία τους!Γίνανε κάποιες αποσπασματικές κινήσεις που δεν βοήθησαν να γίνουν τα άλματα που θα έπρεπε να γίνουν,όπως παράδειγμα έγινε στο μπάσκετ μετά την αντίστοιχη επιτυχία του 1987. Δυστυχώς ίσως και κάποιους από εμάς να μας ικανοποιεί μια προσωρινή παροχή,αλλά αυτό δεν δίνει μακροχρόνια λύση.Σε μια σοβαρή ασθένεια ένα <<παυσίπονο>> το μόνο που κάνει είναι να σταματάει πρόσκαιρα τον πόνο,αλλά δεν δίνει οριστική λύση!Δεν πρέπει λοιπόν να κοιτάζουμε <<το δένδρο και να χάνουμε το δάσος>> και ούτε θα πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με ένα <<κοκαλάκι.>>
Γι αυτό είναι ανάμεικτα τα συναισθήματα μου σήμερα.Από την μια θυμάμαι εκείνες τις υπέροχες στιγμές που νιώσαμε μοναδικά αισθήματα σαν λαός,που μόνο ο αθλητισμός χαρίζει και από την άλλη σκέφτομαι όλα αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν αμέσως μετά για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και που δεν έγιναν και με πιάνει θλίψη και ένα παράπονο.