Φαίνεται ότι αυτό που τόσα χρόνια όλοι το είχαμε σαν πρώτη επιλογή,αλλά στην ουσία ποτέ δεν έγινε πράξη,είναι η προώθηση και η εμπιστοσύνη σε νέα παιδιά.
Τα περισσότερα σωματεία(όχι όλα)στα λόγια υποστήριζαν ότι <<θέλουμε να δώσουμε την ευκαιρία σε νέα παιδιά του χωριού η απο την γειτονιά>> η <<για εμάς αυτοσκοπός δεν είναι η άνοδος>> η <<στόχος μας είναι η ανάδειξη παιδιών από τις ακαδημίες> και άλλα τέτοια την περίοδο του Καλοκαιριού!
Όταν ξεκινούσαν τα πρωταθλήματα τα ρόστερ ήταν εμπλουτισμένα από παίκτες με <<εμπειρία που θα βοηθήσουν τα νεαρά παιδιά.>> Με αυτήν την δικαιολογία και με κάποια άτυχα αποτελέσματα(όλα έχουν το κόστος τους) τα παιδιά ζέσταιναν τον πάγκο ενώ κάποια άλλα τις κερκίδες για να φαινόμαστε πολλοί!
Όλα αυτά λοιπόν που σκεφτόμασταν και δεν γίνονταν πράξη, έχω την εντύπωση ότι θα γίνουν υποχρεωτικά λόγω κορονοϊού!
Αυτή η κρίση εκτός του ότι θα μας υποχρεώσει να δούμε την επόμενη μέρα κάποια πράματα διαφορετικά,θα βοηθήσει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο να επιστρέψει ως ένα σημείο στην φιλοσοφία που πρέπει να το διέπει και να διαδραματίσει τον ρόλο που πρέπει και όχι να λειτουργεί σαν ένας επαγγελματικός οργανισμός.Αυτός ο <<διάβολος>> θα λειτουργήσει αποτρεπτικά στο να ματώνουν τσέπες και να κλείνουν επιχειρήσεις!Καλές είναι οι 5 προπονήσεις την εβδομάδα η σε άλλες περιπτώσεις πρωί-βράδυ,καλοί είναι οι γυμναστές,διαιτολόγοι,διατροφολόγοι,ψυχολόγοι,οι μπάλες των 150 ευρώ,οι παρατηρητές,οι γιατροί αλλά όλα αυτά έχουν ένα κόστος που το επιβαρύνονται οι λίγοι που πλέον δεν αντέχουν άλλο.
Επίσης και οι διαιτητές να μην νομίζουν ότι σφυρίζουν επαγγελματικές ομάδες και τον χώρο θα πρέπει να τον βλέπουν σαν ένα σκαλοπάτι για την ανάδειξη τους και από εκεί και πέρα να δουν ακόμη και επαγγελματικά το ποδόσφαιρο.Μην ξεχνάνε δε ότι στην ουσία εξελίσσονται μαθαίνοντας σφυρίζοντας ερασιτεχνικούς αγώνες!Άρα λοιπόν και αυτοί θα πρέπει να συμβάλουν παίρνοντας μια μικρή αποζημίωση και τότε θα μιλάμε πράγματι για λειτούργημα.Αν η επόμενη μέρα δεν μας βρει ενωμένους και οργανωμένους χωρίς να λειτουργούμε συντεχνιακά,τότε η εικόνα στα γραφεία των σωματείων θα είναι τραγική και αποκαρδιωτική!
Αν ο καθένας επιμένει στο <<εγώ θα σώσω την κατάσταση;>> τότε το μέλλον είναι δυσοίωνο και αμφίβολο.....
Ψεύτης να βγω όμως βλέπω τον Χειμώνα στα γήπεδα τους ποδοσφαιριστές και τους συγγενείς στους στις κερκίδες και αυτήν την εικόνα θα πρέπει με δουλεία και συναίνεση από όλους να μην την δούμε σε καμία των περιπτώσεων.Πρέπει από εδώ και πέρα οι φορείς του ποδοσφαίρου να κάνουν αυτά που πρέπει για να οδηγηθεί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στην επόμενη μέρα με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες.
Πρέπει οι κοινωνίες να στηρίξουν τους οργανισμούς που λέγονται ομάδες,γιατί στην ουσία είναι ένα κομμάτι δικό τους.
Το κράτος επιτέλους θα πρέπει να αναγνωρίσει την προσφορά του ερασιτεχνικού αθλητισμού στην κοινωνία και να βρει τρόπους επαφής και επικοινωνίας με αυτά και βεβαίως να υπάρχει μόνιμα κατοχυρωμένη χρηματοδότηση.Δηλαδή γιατί να χρηματοδοτούνται όλες αυτές οι αμφιβόλου ποιότητας πολιτιστικών δρώμενων και συναυλιών και να μην στηρίζονται τα σωματεία που έχουν δράση σχεδόν όλον τον χρόνο και δίνουν μια διέξοδο σε παιδιά από την παιδική τους ηλικία αλά και σε εφήβους που όλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι αυτές τις εποχές να τους αποτρέψεις από <<δύσκολα μονοπάτια.>>
Είναι αποδεδειγμένο ότι το σύνολο της νεολαίας από όλα τα κοινωνικά στρώματα έχει μπει σε κάποιο γήπεδο της γειτονιάς η του χωριού και έχει πάρει κάποια πράγματα που πρεσβεύει ο αθλητισμός και όλοι συμφωνούμε ότι τα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό,έχουν καλύτερες βάσεις και μπορούν πιο εύκολα να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής.
Αν όλα αυτά δεν είναι κάποια απο τα επιχειρήματα για να πείσουν κάποιον να βοηθήσει αυτήν την προσπάθεια και να βοηθήσει να συνεχιστεί αυτό το θεάρεστο έργο που παράγεται μέσα στην κοινωνία,τότε το μέλλον θα είναι αβέβαιο και οι επιπτώσεις από την εγκατάλειψη θα είναι τραγικές.