Που είναι ρε εκείνες οι ουρές χιλιομέτρων όπου ο τελευταίος θα έφτανε το απόγευμα στον προορισμό του!Σαν σήμερα δεν ήταν που οι ταβέρνες έσφιζαν από ζωή με παιδιά,άνδρες και γυναίκες να είναι ο ένας πάνω στον άλλον και ας μην γνωρίζονταν μεταξύ τους!
Μπορούμε να ξεχάσουμε τις παραλίες με τις δίμετρες(που είχαν προετοιμαστεί το προηγούμενο διάστημα κατάλληλα)να πάνε πέρα-δώθε για να διαφημίσουν τις κορμάρες τους!
Που θα ξαναδούμε ορέ ταβερνιάριδες να ενώνουν τα τραπέζια γιατί δεν χωρούσαν οι παρέες!
Που θα ξαναδούμε ορέ ταβερνιάριδες να ενώνουν τα τραπέζια γιατί δεν χωρούσαν οι παρέες!
Αμ,τα βενζινάδικα που κάνανε χρυσές δουλειές!Τους κρεοπώλες δεν τους σκεφτόμαστε νομίζεται!Τα ποτά και τις χορευτικές επιδείξεις και τις σούρες που τις βάζεις!
Άρα λοιπόν δικαιολογημένα σήμερα μπορούμε να νιώθουμε μια μελαγχολία και γι αυτό διαβάστε κανένα βιβλίο για να ξεχαστείτε!!!!!!