Το καλοκαίρι του 2008 λοιπόν -και συγκεκριμένα στις 5 Ιουλίου- το μεγαθήριο που ονομάζεται Βίτεμπσκ υποδεχόταν για το πρωτάθλημα της Λευκορωσίας την επίσης θρυλική Νάφταν.
Άρχοντας της αναμέτρησης είχε οριστεί ο Σεργκέι Σμόλικ: Διεθνής, από τους πιο αξιοσέβαστους διαιτητές της χώρας και έχοντας ψηφιστεί ως ο κορυφαίος της προηγούμενης σεζόν.
Μέχρι και στο «Γουέμπλεϊ» είχε σφυρίξει στο παρελθόν σε φιλικό παιχνίδι της εθνικής Αγγλίας.
Αφού λοιπόν το πρώτο ημίχρονο κύλησε χωρίς τίποτα περίεργο, με το ξεκίνημα του β’ μέρους ο Σμόλικ άρχισε να φέρεται περίεργα:
Σφύριζε ασυνάρτητα, έκανε παραπάνω χειρονομίες απ’ όσες χρειαζόταν, έχανε φάσεις.
Πράγμα όχι περίεργο, αν σκεφτεί κανείς ότι ολόκληρο το δεύτερο 45λεπτο το έβγαλε βιδωμένος στο κέντρο του γηπέδου!
Όπως είναι λογικό, οι παίκτες, οι προπονητές και ο κόσμος θορυβήθηκαν. Ωστόσο, παρά την περίεργη εικόνα του ρέφερι (να σφυρίζει εν στάσει από τη σέντρα, χωρίς συνεννόηση με τους βοηθούς του και φυσικά χωρίς να θεωρήσει αναγκαίο το να χρησιμοποιήσει κίτρινη ή κόκκινη κάρτα) όλοι θεώρησαν πως απλά αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα τραυματισμού.
Και όντως αυτό φάνηκε να επιβεβαιώνεται στη λήξη του αγώνα (που παρεμπιπτόντως έληξε 1-1). Τότε ο Σμόλικ… δίπλωσε και φάνηκε να υποφέρει από κάποιο σπασμό στη μέση.
Αμ δε…
Χρειάστηκε να περάσουν λίγα μόλις δευτερόλεπτα, μέχρι να τον πλησιάσουν οι υπόλοιποι αξιωματούχοι του αγώνα, ώστε να καταλάβουν (εκείνοι από τη μυρωδιά και οι θεατές από το τρέκλισμα) ότι ο ρέφερι ήταν… ζάντα!