Στα δημοτικά τραγούδια μας ο βασιλικός υμνείται ως σύμβολο της αγάπης και της ομορφιάς

«Mάνα μ’, σγουρός βασιλικός,

πλατύφυλλος και δροσερός.

Mάνα μου, ποιος τον πότιζε,

και ποιος τον κορφολόιζε;

Πέταξε κλώνους και κλωνιά

και σκέπασε τη γειτονιά,

και σκέπασε και μένανε,

που μ’ έχει η μάνα μ’ ένανε.»