Σαν σήμερα το 2004 η Εθνική Ελλάδος στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, νικώντας στον τελικό τη διοργανώτρια Πορτογαλία με 1-0. Το γκολ σημείωσε στο 56ο λεπτό ο Άγγελος Χαριστέας.
Μια χώρα βγήκε στους δρόμους για να πανηγυρίσει αυτήν την επιτυχία που απέδειξε ότι όταν είμαστε ενωμένοι μπορούμε να πετύχουμε πολλά.Το θέμα είναι ότι όπως και σε άλλες περιπτώσεις την επιτυχία αυτήν δεν την <<εκμεταλλευτήκαμε>> και δεν δουλέψαμε πάνω σε αυτήν για να θέσουμε τις βάσεις για να αποκτήσουμε σαν χώρα την δική μας ποδοσφαιρική ταυτότητα.Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν με κυρίαρχο την οργανωμένη διαπαιδαγώγηση των μικρών παιδιών και την οργανωμένη εκπαίδευση τους στο ποδόσφαιρο και βέβαια για το πως τα σωματεία θα υποδέχονται και θα εντάσσουν σε ένα υγιές αθλητικό περιβάλλον και θα τους μαθαίνουν τα μυστικά της μπάλας.Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε.Κάποιες αποσπασματικές επισκέψεις εκείνων των παικτών σε σχολεία και κάποια παιχνίδια για να θυμόμαστε εκείνη την επιτυχία.Καμία μελέτη και καμία συνεργασία του υπουργείου,της ΕΠΟ και των Ενώσεων που θα μπορούσαν να παίξουν σημαντικό ρόλο σε όλα αυτά.Αυτή η τεράστια επιτυχία έδειξε το πόσο απαξιωμένο είναι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στον τόπο μας παρά του ότι κατά την ταπεινή μου άποψη διαθέτει μια τεράστια δυναμική η οποία ως δια μαγείας είναι εγκλωβισμένη,με συνέπεια να παραμένουμε στα <<αζήτητα>> και να μην μας υπολογίζει κανείς,ενώ θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο.Τα όποια μικροσυμφέροντα τελικά είναι πιο δυνατά και πιο ικανά ακόμη και από την κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος με συνέπεια να μαραζώνουμε σαν χώρος και να κρατιόμαστε όρθιοι γιατί μόνο η κοινωνία αντιλαμβάνεται την χρησιμότητα του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και μόνο αυτή παρά τα προβλήματα το στηρίζει σε όλες του τις εκφάνσεις.