«Εγώ όταν αρχίζουν και μας βρίζουν είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί τα κεφαλάκια μπαίνουν μέσα. Φοβάμαι μόνο όταν με χειροκροτάνε. Τότε φοβάμαι πολύ. Ένας λόγος που αισιοδοξώ παραπάνω είναι αυτός. Τα πράγματα είναι πολύ απλά, δεν είναι τόσο περίπλοκα.
Αυτή τη στιγμή γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά μεταξύ μας. Υπάρχουν πράγματα που έχουν συζητηθεί επανειλημμένως μεταξύ μας, στο ξενοδοχείο και τις προπονήσεις. Ο τρόπος που λειτουργούμε είναι συγκεκριμένος. Δεν μου αρέσει η λέξη δικαιολογία, δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου. Από τη στιγμή που ο προπονητής είναι υπεύθυνος, έχει όλη την ευθύνη. Δεν αλλάζει η φιλοσοφία αυτή σε μένα. Όταν η ομάδα πάει καλά, οι παίκτες αξίζουν την αναγνώριση. Είναι άδικο να κατακρίνουμε τα παιδιά. Δεν με ενδιαφέρει τι λέτε για μένα, αλλά στενοχωριέμαι για τα παιδιά, γιατί έχω άλλη άποψη γι’ αυτά. Το να τους βγάζουμε άχρηστους με στενοχωρεί και με θλίβει. Με θυμώνει και αυτό το θυμό σε εισαγωγικά, τον ευεργετικό, που θα σε εξυψώσει, θέλω να βγάλουν στο γήπεδο».