Χθες ήταν μια δύσκολη βραδιά για μένα αφού λόγω του ότι έφαγα μάλλον πολύ βαριά,η νύχτα ήταν γεμάτη όνειρα με εφιάλτες.
Σε κάποια στιγμή λοιπόν φιλούσα τα πρόβατα σε μια καταπράσινη πλαγιά και έκατσα να ξαποστάσω κάτω από μια άγρια αχλαδιά!Ενώ λοιπόν αγνάντευα την ομορφιά του τοπίου με τα ατελείωτα λιβάδια αλλά και την θάλασσα στο βάθος του ορίζοντα,ξεπροβάλει μπροστά μου ένας πολύ καλός φίλος προπονητής που έχει φάει τα γήπεδα με το κουτάλι!Μετά τις πρώτες και απαραίτητες φιλοφρονήσεις ο καλός φίλος θέλησε να μου ανοίξει την καρδιά του!
<<Θα πάω αύριο να χαιρετήσω τους ποδοσφαιριστές και τους άμεσους συνεργάτες μου!!!>>
Στην αρχή νόμισα ότι μου κάνει πλάκα και άρχισα να γελάω έντονα σε σημείο να με κοιτάνε περίεργα τα τσοπανόσκυλα που είχαν μαζευτεί γύρω μας.<<Μα γιατί>> τον ρώτησα όταν κατάλαβα ότι μου μιλούσε πολύ σοβαρά.
<<Κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται όταν πρέπει για να μπορείς να κοιτάς τους πάντες στα μάτια>> μου απάντησε και πριν προλάβω να τον ξαναρωτήσω ακούω την μικρή μου κόρη να λέει <<μπαμπά ξύπνα ο Ήλιος ανέβηκε ψηλά>>