Είχα την τύχη να βρεθώ αντίπαλος με τους Αποστόλη Νόϊκο και Σταύρο Λιώτη και πραγματικά νιώθω περηφάνια κάθε φορά που αναφέρομαι σε εκείνα τα παιχνίδια και σε εκείνους τους ποδοσφαιριστές.
Μπορεί να μην είχαμε τις σημερινές ανέσεις και τις σημερινές αθλητικές εγκαταστάσεις,'όμως υπήρχε στην πλειοψηφία το πνεύμα της ευγενούς άμιλλας και μέσα από ατό δημιουργούνταν <<αδελφικές>> φιλίες.Ήταν λοιπόν από τους ποδοσφαιριστές-ανθρώπους που χαιρόσουν να τους συναντήσεις μέσα και έξω από τα γήπεδα και να μιλήσεις μαζί τους για ζητήματα του ποδοσφαίρου.Με τον Αποστόλη τα λέμε συχνά-πυκνά και αναπολούμε τα όμορφα εκείνα ποδοσφαιρικά χρόνια που μέσα από τις δυσκολίες αναδύονταν όλα τα θετικά της εποχής.