Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, η στιγμή της πολυπόθητης ελευθερίας ήρθε και για τον Λαγκαδά. Στις 27 Οκτωβρίου 1912, ο καπετάν Γιάννης Ράμναλης, μια εμβληματική μορφή του Μακεδονικού Αγώνα, κατευθύνεται προς τον Λαγκαδά, όπου τυγχάνει ενθουσιώδους υποδοχής από τους κατοίκους του κι εγκαθιστά εκεί μια ομάδα ανδρών του.
Προλαβαίνει έτσι τους Βούλγαρους από το να εισέλθουν εκείνοι πρώτοι στον Λαγκαδά. Δύο μέρες μετά, στις 29 Οκτωβρίου 1912, ο Λαγκαδάς εορτάζει την απελευθέρωσή του από τον τουρκικό ζυγό με πάνδημη δοξολογία στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής.
Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, στις 27 Οκτωβρίου του 1944, δηλαδή την ίδια σημαδιακή ημερομηνία, η νυχτερινή ησυχία του Λαγκαδά «θρυμματίζεται» από μια εκκωφαντική έκρηξη. Οι Γερμανοί, έχοντας υπογράψει στην Αθήνα το πρωτόκολλο αποχώρησης στις 12 Οκτωβρίου του 1944, εγκαταλείπουν την Ελλάδα. Καθ’ οδόν, όμως, ανατινάσσουν την γέφυρα του Λαγκαδά. Πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι είχε προηγηθεί ο εφιάλτης που είχαν ζήσει οι κάτοικοι του Λαγκαδά, μόλις τρεις μήνες πριν, την 1η Αυγούστου του 1944 όταν, ύστερα από μπλόκο, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν όλους τους άνδρες άνω των 16 ετών στην κεντρική πλατεία του Λαγκαδά, μ’ αποτέλεσμα πολλοί απ’ αυτούς να φυλακισθούν και 8 αθώοι να χάσουν την ζωή τους. Ευτυχώς, όμως, χάρη στην συντριβή του Τρίτου Ράιχ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 28 Οκτωβρίου του 1944, την επομένη της ανατίναξης της γέφυρας του Λαγκαδά από τους Γερμανούς, οι κάτοικοί του πανηγύρισαν, και πάλι στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, τα Ελευθέρια της Πόλης.